Chorzowski park

dostanie

13 mln euro

na modernizację

Całoroczna kolejka linowa, ruchome dinozaury, odnowiona wąskotorówka - to trzy projekty inwestycyjne władz Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku. Na ich realizację przeznaczono 13 mln euro z unijnych funduszy.

- Wkład własny województwa wyniesie 2 mln zł. Pozostałe pieniądze otrzymamy z Unii Europejskiej - zapewnia prezes WPKiW, Cezary Dominiak.

Na razie nie wiadomo, kiedy województwo pieniądze otrzyma. Jednak władze parku już rozpoczęły pracę nad projektami. Najważniejszy, czyli całkowita modernizacja "Elki", jest w początkowej fazie. - Chcemy, aby była ona czynna cały rok. Żeby to zrobić musimy znaleźć odpowiednią firmę, która stworzy dla nas wymiennie wagoniki. Obdzwaniami producentów z całej Europy. To oczywiście tylko wstępny projekt, ale chcielibyśmy, żeby udało się go zrealizować - dodaje Dominiak. Trasy przejazdu kolejki mają być przeniesione na obrzeża parku. Będą spełniać funkcję rekreacyjno-turystyczną i komunikacyjną. Goście parku będą mogli zostawić auta na parkingach i skorzystać z wagoników. Prace nad przebudową "Elki" rozpoczną się dopiero w drugiej połowie 2008 roku. Nowy rok będzie też początkiem prac nad budową egzotarium w ogrodzie zoologicznym i modernizacją Doliny Dinozaurów gdzie pojawią się m.in. ruchome rekonstrukcje gadów. Zmodernizowana zostanie też zabytkowa kolejka szynowa...

Tekst pochodzi z DZIENNIKA ZACHODNIEGO

Spacer po Zoo

W Śląskim Ogrodzie Zoologicznym możemy mile spędzić czas w towarzystwie dwóch gatunków niedźwiedzi: niedźwiedzia brunatnego � doskonałego aktora i himalajskiego � elegancika w białym krawacie.

Niedźwiedź brunatny
to jeden z największych lądowych ssaków drapieżnych. Długość jego tułowia wraz z głową waha się w granicach 1,5 � 2,5 metra, dochodząc nieraz do prawie 3 metrów. Masywny tułów z niezwykle silnymi kończynami, krótka i gruba szyja ze stosunkowo niewielką głową zaopatrzoną w malutkie uszy, składają się na potężny ciężar naszego sympatycznego misia, osiągający nieraz nawet ok. 700 kg! (Przeciętnie od 100 do 400 kg). Grube i gęste futro o różnych odcieniach brązu sprawia, że zwierzę � w rzeczywistości bardzo szybkie i zwinne � wydaje się ociężałe i powolne.
Nic bardziej mylnego!
Nasz sympatyczny miś jest w stanie bez najmniejszego problemu dogonić człowieka, a zimą po śniegu sarnę lub łanię. Zimą? Zapyta ktoś z niedowierzaniem. A sen zimowy?
Niedźwiedź brunatny zapada w sen zimowy w okolicach listopada, moszcząc się na przygotowanym wcześniej dla siebie legowisku zwanym gawrą. Długość snu zależy od ilości nagromadzonego wcześniej tłuszczu i ostrości zimy. Może on trwać do początku marca lub być z łatwością przerwany. Jednakże niedźwiedź, który jesienią odpowiednio nie przytył, a także osobnik chory � często nie gawrują. Włóczą się wówczas po okolicy, napadając nieraz na zwierzęta gospodarskie, a w przypadku wcześniejszego zranienia - stając się niebezpieczne również dla ludzi.
Niedźwiedź brunatny, podobnie jak niedźwiedź himalajski jest zwierzęciem wszystkożernym, gustującym zarówno w owocach leśnych i zielonych częściach roślin, jak również w owadach i kręgowcach.

Nasze brunatne niedźwiadki w ilości pięciu sztuk, to cztery samice:
Frida, Shina, Kalinka i Bera oraz samiec Merc.

Pierwsze niedźwiedzie brunatne � dwie samice, trafiły do Śląskiego Ogrodu Zoologicznego (wtedy jeszcze �Miejskiego�) 22 lutego 1958 roku z ZOO w Warszawie i od tego czasu gatunek ten na stałe zagościł w naszym ogrodzie, gromadząc przy wybiegu tłumy zwiedzających. Misie te do perfekcji opanowały sztukę proszenia o jakikolwiek smakołyk, mając w rzeczywistości bardzo zróżnicowane i bogate menu. I tu zaczyna się problem.
Zwiedzający, ochoczo dokarmiając te sprytne zwierzęta, utrudniają w ten sposób ich zamykanie na noc, nie zdając sobie chyba sprawy z tego, iż nikt na wybieg niedźwiedzi nie może wejść, by zapędzić je do �noclegowni�, gdyż to skończyłoby się tragicznie � Dziwnym trafem niedźwiedzie himalajskie nie stosują podobnych sztuczek wobec tłumów, gromadzących się przy ich wybiegu. Ale o tych misiach następnym razem�

Jedną z najnowszych inwestycji w ZOO była zbudowanie dziecięcego ogrodu (tzw. mini-ZOO). Dziecięcy ogródek umożliwia najmłodszym zwiedzającym bezpośredni kontakt ze zwierzętami (łagodnymi) pod nadzorem pracowników ZOO. W mini- ZOO najmłodsi zwiedzający mogą spotkać domowe gatunki zwierząt takie jak: świnki morskie, króliki, kuce, kozy, owce, świnki wietnamskie, gęsi i papużki faliste. Jest to również jedyne miejsce w śląskim zoo gdzie można karmić zwierzęta karmą dostępną z umieszczonych tam automatów.

Śląski Ogród Zoologiczny znajduje się na terenie Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. Łatwo do niego trafić. Wystarczy wejść do parku alejką, która prowadzi od Żyrafy do bramy głównej zoo.

Tragedia w ZOO

Prawdziwy horror rozegrał się wczoraj w ogrodzie zoologicznym w Chorzowie. Kobieta weszła na murek okalający wybieg dla niedźwiedzi, straciła równowagę i spadła. Zwierzęta rzuciły się na nią, zaczęły rozszarpywać i wlec po wybiegu. Zaatakowana nie miała żadnych szans.

Tragedia wydarzyła się około godz. 15.15. – Usłyszałam potworny ryk niedźwiedzi i krzyki ludzi – relacjonuje Bożena Ornarowicz, szaletowa. – Przestraszyłam się, bo zwierzęta chyba nigdy tak nie ryczały, jakby się coś stało. Widziałam też jak biegł jakiś mężczyzna – dodaje.

Wszystko rozegrało się w ciągu kilku minut.
– Prawdopodobnie nie było żadnych świadków tragedii – mówi nadkomisarz Mariusz Mazepa z Komendy Miejskiej Policji w Chorzowie. – Dopiero później spacerowicze zaalarmowali pielęgniarzy – dodaje.

Niedźwiedzie natychmiast zagoniono do klatki, wezwano pogotowie, policję i strażaków. Lekarz stwierdził zgon. Ciało kobiety było tak zmasakrowane, że trudno było określić, ile ma lat. Zwierzęta szarpały ją, ciągnęły po betonowym wybiegu, wrzuciły do fosy.

Na wybiegu było widać wczoraj ślady krwi, leżał but i ubrania kobiety, ciało było przykryte czarną folią. Zoo było czynne dla zwiedzających, taśmą odgrodzono tylko wybieg niedźwiedzi brunatnych. Obok można było oglądać dwa niedźwiedzie himalajskie.

– To są dzikie zwierzęta i w ułamku sekundy zareagowały tak jak w naturze. One nie są agresywne ani względem siebie. ani opiekunów – mówi Jan Piotr Liszka, dyrektor chorzowskiego ogrodu zoologicznego. – Pytanie tylko, po co ta osoba przekraczała normy i wspięła się na murek?

Tuż przy wybiegu wisi tablica: „Stawanie lub siadanie na murkach ogrodzenia wybiegu zabronione. Grozi śmiercią lub kalectwem”. W najwyższym miejscu mur ma około czterech metrów wysokości.

Dlaczego zlekceważyła zakaz?

Pięć niedźwiedzi z zoo rzuciło się wczoraj na kobietę, która spadła z murka okalającego wybieg. Nikt nie wie, dlaczego wspięła się na ogrodzenie i spacerowała po nim. Nie ustalono jej tożsamości, nie miała przy sobie żadnych dokumentów. Policja szuka świadków.

– Kobieta złamała bezwzględny zakaz wchodzenia na ogrodzenie – mówi Jan Piotr Liszka, dyrektor chorzowskiego ogrodu. – Wybieg jest całkowicie bezpieczny, spełnia wszystkie normy, zwierzęta nie mogą wydostać się na zewnątrz. Obok muru pościnane są wszystkie drzewa, żeby gałęzie nie sięgały do wybiegu. Pracuję w zoo 37 lat i nigdy nie doszło do takiej tragedii – dodaje.

Wybieg dla niedźwiedzi brunatnych jest położony w dole, fosa otoczona jest murem z kamienia, który w najwyższym miejscu ma ponad cztery metry. Obok przebiegają alejki i dodatkowe ogrodzenia.

Nie wiadomo, w jaki sposób kobieta znalazła się na murku. – Może chciała popełnić samobójstwo... – spekulują zwiedzający.

Gdy spadła na betonowy wybieg, pięć niedźwiedzi brunatnych natychmiast rzuciło się w jej kierunku. W mig rozszarpały ciało, wlokły po całym wybiegu, wrzuciły do fosy. Zachowały się jak dzikie zwierzęta, gdy poczuły mięso i krew. – Kobieta nie miała żadnych szans, one są bardzo silne – mówi dyrektor Liszka.

Wszystko działo się tuż po godz. 15. Niedźwiedzie miały dostać jedzenie dopiero wieczorem, gdy z wybiegu byłyby zaganiane do klatki.

Na betonie widać było wczoraj potworne ślady krwi, sandał i fragmenty ubrania. Dalej leżało przykryte folią, zmasakrowane ciało kobiety.

Nie znaleziono przy niej żadnych dokumentów, strażacy wieczorem wypompowali wodę, przeszukiwano fosę.

– Policja ustala tożsamość kobiety, nie znaleźliśmy też żadnych przedmiotów, które pomogłyby w identyfikacji ofiary lub ustaleniu przebiegu zdarzenia – mówi nadkomisarz Mariusz Mazepa z KMP w Chorzowie.

Prawdopodobnie nie było świadków zdarzenia. Spacerowicze zaalarmowali pielęgniarzy, gdy zwierzęta już rozprawiały się z ciałem.

Niedźwiedzie brunatne można oglądać w zoo od powstania ogrodu. – W 1957 roku wybudowano wybiegi dla niedźwiedzi jako jeden z pierwszych – mówi Jan Piotr Liszka.
Tuż obok ich wybiegu wiszą dwie tabliczki: „Przejście surowo wzbronione. Grozi wypadkiem” oraz „Stawanie lub siadanie na murkach ogrodzenia wybiegu zabronione. Grozi śmiercią lub kalectwem”.

Niedźwiedzie zostały zagonione do klatki. – Jeśli w sobotę fosa będzie ponownie napełniana, potem wybieg sprzątany, to być może niedźwiedzie nie wyjdą na wybieg – zastanawia się Jan Piotr Liszka. – Przez te wszystkie lata zoo odwiedziły miliony osób. Nie powinni odwrócić się od zoo. Dlaczego ta kobieta naraziła się na takie niebezpieczeństwo? – zadaje pytanie.

Kobieta miała około 40-55 lat, włosy jasne lub siwe. Ubrana była w jasną kurtkę, spódnicę z dzianiny koloru piaskowego i sandały.

Policja poszukuje świadków tragedii i osób, które być może widziały tak ubraną kobietę lub znały ją. Wszyscy, którzy mają informacje na jej temat proszone są o kontakt pod numerem telefonu: (032) 77-15-255 lub 77-15-200.

---

Niedźwiedzie z Chorzowa

Pięć niedźwiedzi brunatnych w chorzowskim zoo ma od kilkunastu do kilkudziesięciu lat. Niektóre z nich pochodzą z cyrków rosyjskich, które na początku lat 90. masowo przyjeżdżały do Polski. Zdarzało się, że zwierzęta przywiązywano do drzewa i zostawiano.

Niedźwiedzie w chorzowskim zoo jedzą raz dziennie, wieczorem, tuż po opuszczeniu wybiegu i przejściu do klatek. Są wszystkożerne, zjadają owoce, warzywa, zupę mleczną albo warzywno-mięsną. Od zwiedzających dostają np. ciasteczka.
Niedźwiedzie są zwierzętami dzikimi. Nawet wtedy, gdy mieszkają w zoo. Zwiedzającym może się wydawać, że są sympatyczne i mają łagodną osobowość.

---

Wypadki w ogrodach zoologicznych

maj 2003 roku — 21-letnia mieszkanka Łodzi przyjechała na wycieczkę do wrocławskiego zoo. Weszła na wybieg dla słonia, bo chciała go pogłaskać po trąbie. Wtedy zwierzę złapało ją za rękę i poturbowało. Nieprzytomną zawieziono do szpitala

marzec 2003 roku — Janusz M. pracownik zoo we Wrocławiu karmił niedźwiedzia. Mocował się z kratą zabezpieczającą, gdy zwierzę podeszło do niego i oderwało mu stopę razem z butem

w latach 90. — w zoo w Królewcu doszło do dwóch wypadków: chłopiec, który chciał pogłaskać tygrysa, stracił rękę; dziewczynka, która wpadła z murku na wybieg dla niedźwiedzi, została przez nie oskalpowana

1998 rok — we Wrocławiu słoń przygniótł do ściany swojego opiekuna. Mężczyzna zmarł.

1995 rok — młody opolszczanin wszedł do fosy brunatnych niedźwiedzi we wrocławskim zoo. Został oskalpowany, miał 87 ran szarpanych oraz dwukrotnie złamany kręgosłup.

Cennik Zoo

Prawo do zakupu biletu ulgowego posiadają:

Uwaga!!!

Chcemy ogłosić, że niedługo ruszy zbiórka pieniędzy na Zoo. Znajduje

się ono w

Chorzowie. Zebrane pieniądze zaniesiemy do Zoo. I ty możesz okazać

dobre serce zwierzakom. Czekamy na waszą pomoc!?!?

Ptaki pojawiły się na Ziemi pod koniec okresu jurajskiego (przed 150 milionami lat). Ptaki wywodzą się od triasowych gadów pokrytych piórami. Najstarszym z ptaków kopalnych jest archeopteryks. Było to zwierzę bardzo dziwne: miało długi ogon jak jaszczurka, upierzenie jak dzisiejsze ptaki i dziób pełen zębów! Obecnie ptaki reprezentowane są przez około 9000 gatunków. Są one doskonale przystosowane do lotu. Ciało pokrywają pióra, a przednie kończyny zamieniły się w skrzydła. Większość długich kości ptaków jest pusta i wypełniona w środku powietrzem (kości pneumatyczne). Ta właściwość sprawia, że szkielet ptaków jest bardzo lekki, co oczywiście ułatwia im latanie. Jednak niektóre z ptaków, jak struś, emu czy kiwi nie potrafią latać i są dobrymi piechurami i biegaczami. Ptaki to zwierzęta stałocieplne. Oznacza to, że są zdolne kontrolować temperaturę swego ciała, tak żeby pozostawała niezmienna niezależnie od temperatury otoczenia. Gdy jest zimno, ptaki rozgrzewają się (zwiększając metabolizm), a kiedy jest gorąco, ochładzają się. Wszystkie ptaki są jajorodne: składają jaja i wysiadują je, aż do wylęgu piskląt. Jajo ma zawsze jednakową budowę: składa się z żółtka (vitellus) i białka, (albuminum), chronionych przez wapienną skorupkę. Żółtko i białko służą jako zapas pokarmu, którym odżywia się rozwijający embrion. Aby rozwój embrionu odbywał się prawidłowo, potrzebna jest stała temperatura, dlatego samice ptaków wysiadują swoje jaja. Niektóre ptaki prowadzą życie osiadłe, to znaczy zamieszkują określony rejon, inne sezonowo migrują. Wędrówki ptaków związane są ze zmianą pór roku. Gdy zbliża się zima, ptaki przenoszą się w cieplejsze regiony i powracają wraz z nadejściem wiosny. Unikają w ten sposób zbyt niskich temperatur, a przede wszystkim ciągle mają możliwość znalezienia pożywienia. Ptaki owadożerne, jak na przykład jaskółki, muszą żyć tam, gdzie są stale dostępne owady, a owady są bardzo wrażliwe na zimno! Z kolei ptaki wodne nie mogą przeżyć, jeśli zamarzną zbiorniki wody, muszą więc migrować tam, gdzie woda zimą nie zamarza.

Goryl

Goryl (Gorilla gorilla) jest największą małpą. Jego muskularne ciało chroni gruba, ale elastyczna skóra porośnięta gęstym i stosunkowo długim włosem w kolorze czarnym lub brązowoszaroczarnym. Twarz, dłonie i stopy są nieowłosione, ubarwione na czarno. Również nieowłosiona jest klatka piersiowa starych samców.

Wbrew utartym opiniom goryle są zwierzętami łagodnymi. Gesty, postawa, mimika, okrzyki służą do porozumiewania się wewnątrz grupy. Codziennie budują gniazda, w których w czasie dnia wypoczywają, a w nocy śpią. Wstają po wschodzie słońca po 12-13 godzinnym śnie. Przez kolejne 2 godziny żerują.

Ich pokarmem są liście, pędy, kora i gałęzie. Nie zauważono, aby piły wodę i zjadały jakiekolwiek zwierzęta. Środek dnia przeznaczają na wypoczynek, leżąc na ziemi w cieniu drzew. Powtórne żerowanie odbywa się po południu i już około godziny 17-tej goryle budują gniazda noclegowe -- nowe na każdą noc.

Ojczyzną goryla jest Afryka, gdzie występuje w dwu gatunkach:

• goryl nizinny -- zamieszkujący nizinne lasy deszczowe zachodniej części Afryki równikowej;
• goryl górski -- spotykany w górach w Afryce centralnej do wysokości 3500 m n.p.m.

Goryle żyją w trwałych grupach, liczących przeciętnie 15 osobników. Grupa taka składa się z 1, czasem 2 lub 3 dorosłych samców o srebrnym grzbiecie, 2-3 młodych, jeszcze czarnych samców oraz z kilku samic z młodymi w różnym wieku. Dominujący samiec, przywódca grupy, nie oddala się od niej. To on wyznacza kierunek i tempo wędrówek, wybiera miejsce wypoczynku i żerowisko.

Ciąża trwa 34 tygodnie. Noworodek waży 1,5-2 kilogramy i jest bardzo nieporadny. Samica podtrzymuje go ręką przy piersi, gdzie pozostaje przez 3 miesiące życia. Następnie przenosi się na grzbiet matki, ale już w wieku 5 miesięcy samodzielnie biega. Bardzo silny związek matki z dzieckiem trwa do 3 lat. Samica rodzi co mniej więcej 5 lat. Młode przychodzą na świat w różnych porach roku. Dorastają i dojrzewają w wieku 10-13 lat.

Pierwszy goryl trafił do Europy w 1855 r. -- była to młoda samica pokazywana w Menażerii Wonbell koło Liverpoolu. Goryl, mimo formalnej całkowitej ochrony, jest gatunkiem ginącym, głównie z powodu niszczenia przez człowieka jego naturalnego środowiska. Obecnie w ogrodach zoologicznych świata przebywa około 600 goryli nizinnych, w tym ok. 60% to osobniki urodzone już w niewoli. Ilość osobników żyjących w ich naturalnym środowisku ocenia się na zaledwie kilkaset sztuk.

Długość ciała: 125-175 cm. Rozpiętość rąk: 200-275 cm. Ciężar samca: 135 kg, samicy 70-100 kg. Długość życia: do 40 lat.

Samiec zachodniego goryla nizinnego

Srebnogrzbiety samiec goryla nizinnego

Goryle poruszają się po ziemi opierając się na kostkach wierzchu dłoni

Ciąża trwa 8,5 miesiąca. Zwykle od 3 do 4 lat pomiędzy poprzednimi narodzinami. Młode pozostaje przy matce przez 3-4 lata. Samice osiągają dojrzałość pomiędzy 10 a 12 rokiem życia (wcześniej w niewoli); z kolei samce później 11–13 lat. W naturalnych warunkach żyją 30-40 lat a w niewoli do 50 lat. 

Szkielet goryla

Chociaż goryl swoją budową jest przystosowany do życia nadrzewnego, tylko młode lekkie osobniki spędzają większość czasu na drzewach. Dorosłe prowadzą głównie naziemny tryb życia. Poruszają się po ziemi opierając się na kostkach wierzchu dłoni. 

Goryle są zwierzętami wszystkożernymi, zjadają owoce, liście, pędy, kiełki, korzenie, korę oraz sporadycznie - owady, które składają się na 1–2% ich diety.

Gibbon białoręki (Hylobates lar), nazywany również larem, to najmniejszy przedstawiciel małp człekokształtnych. Zamieszkuje tropikalną dżunglę w Indiach, Tajlandii, na Półwyspie Malajskim i Sumatrze. Jest bezogoniastą małpą o długim, gęstym futrze barwy od czarnej do beżowej i srebrzystej. Ma jasne dłonie i stopy oraz jasną obwódkę wokół twarzy.

Gibbon potocznie zwany jest "leśnym akrobatą" -- może skakać na odległość do 15 m. Porusza się też w pozycji wyprostowanej, unosząc wysoko długie ręce w celu utrzymania równowagi. W pozycji takiej potrafi przebiec znaczne odległości zarówno po ziemi, jak i na dużej wysokości -- po poziomych konarach drzew.

Wiedzie dzienny, nadrzewny tryb życia. Nie umie pływać i wyraźnie unika wody. Śpi w konarach skulony, z dłońmi złożonymi na kolanach i twarzą schowaną między kolanami a piersią. Nie buduje gniazd. Najchętniej przebywa na drzewach, ale żeruje w krzewach i gąszczach znacznie niżej. Na ziemię schodzi również w poszukiwaniu wody. W diecie gibbona 80% stanowią owoce, 20% liście, pączki i kwiaty. Czasem zjada owady, ptasie jaja i pisklęta.

Gibbony żyją w małych grupach rodzinnych składających się z samca, samicy oraz 2-4 dzieci. Dorastające dzieci odchodzą z rodziny i zakładają własną. Grupy rodzinne przebywają na określonym terytorium (około 10-75 ha), którego bronią przed innymi grupami. Wczesnym rankiem słyszy się przenikliwy śpiew gibbonów -- to para dorosłych osobników oznajmia sąsiadom o swoim panowaniu na zajętym terytorium.

Po około 30 tygodniowej ciąży samica rodzi jedno, stosunkowo małe, skąpo owłosione młode. Młode chroni się w ciepłym gniazdku utworzonym przez matkę pomiędzy jej podkurczonymi nogami i brzuchem. Bardzo mocno trzyma się sierści matki, nie krępując jej ruchów. Tu pozostaje przez 2-3 miesiące, choć samica opiekuje się nim jeszcze przez dwa lata. Rośnie wolno, dopiero w wieku 8-10 lat osiąga dojrzałość płciową. Nieznany jest wiek, jaki osiągają gibbony w warunkach naturalnych. Długość życia w niewoli wynosi 30 lat.

Koczkodan rudy (in. patas, huzar, huzar rudy) (Erythrocebus patas) - afrykańska małpa wąskonosa o stosunkowo ciężkiej budowie ciała, jeden z największych koczkodanów. Jedyny gatunek sklasyfikowany w rodzaju Erythrocebus Trouessart, 1897. Zamieszkuje suche tereny sawannowe i półpustynie, również niewielkie zarośla, np. akacjowe. Jest to najszybsza małpa wąskonosa, mogąca przemieszczać się z szybkością do 55 km/h. Potrafi poruszać się na dwóch kończynach, podpierając ogonem. Grupa rodzinna liczy zwykle około 20 osobników, areał zajmowany przez stado ma powierzchnię około 4 tys. ha. W ciągu jednego dnia małpy penetrują w poszukiwaniu pożywienia obszar o średnicy około 5 km. Odżywiają się żywicą drzew, kwiatami, mrówkami i innymi owadami, których poszukują na sawannie.

W niewoli koczkodany rude dożywają 20 lat, jednakże przeciętna samica na wolności umiera w wieku 4 lat. Są to zwierzęta o znacznej śmiertelności, rekompensowanej przez przyspieszone wkraczanie w okres rozrodczy. Gotowość do rozrodu samice osiągają w wieku 2,5 roku. Brak sezonu rozrodczego, długość cyklu płciowego 30 dni.

Długość ciała: do 85 cm

Długość ogona: 75 cm

Masa dorosłego samca: ok. 13 kg

Masa dorosłej samicy: ok. 5 kg

Wyróżnia się dwa podgatunki: zachodni Erythrocebus patas patas i wschodni Erythrocebus patas pyrrhonotusnisnas). Podgatunek drugi charakteryzuje się białym nosem. 

Wyjce mają bardzo mocne, chwytne ogony, których używają jako piątej kończyny podczas przemieszczania się wśród koron drzew. Ich mało pożywna dieta sprawia, że są bardzo ospałe. Dziennie pokonują zaledwie 400 metrów i śpią po 15 godzin na dobę.

Te niezwykle społeczne naczelne są najliczniejszą podrodziną małp szerokonosych. Podobnie jak u lwów, samiec przejmujący władzę nad stadem zabija młode, aby samice jak najszybciej urodziły i wychowały jego własne potomstwo.

Wyjce w pełni zasługują na swoją nazwę, ponieważ potrafią zawyć najgłośniej ze wszystkich zwierząt lądowych. Mają duże worki krtaniowe, które pełnią funkcję komory rezonansowej. Wydają dźwięki, które słychać z odległości prawie pięciu kilometrów.

Uchatka grzywiasta

Uchatka grzywiasta, lew morski Stellera (Eumetopias jubatus) - ssak z rodziny uchatowatych.

Wygląd

Długość ciała - samce do 3,5 m, samice do 2,7 m. Waga - samce do 1100 kg, samice do 350 kg. Beżowoszara sierść, u samców na szyi i karku nieco dłuższe włosy tworzące grzywę.

Występowanie

Północny Ocean Spokojny( Pacyfik).

Rozmnażanie

Dojrzałość płciowa 4-5 lat, ciąża trwa 11-12 miesięcy, po których przychodzi na świat 1 młode.

Irbis (pantera śnieżna)

Irbis (pantera śnieżna) (Uncia uncia) lub (Panthera uncia) - ssak z rodziny kotowatych.

Klasyfikacja

Dla irbisa utworzono odrębny rodzaj, gdyż nie ryczy on tak głośno jak reszta wielkich kotów. Jego dźwięki są raczej podobne do pumich. Z pumą łączy go też cętkowany deseń futra młodych. Zajmuje więc w klasyfikacji raczej miejsce pośrednie miedzy małymi, a dużymi kotami.

Występowanie

Żyje w Himalajach i na Wyżynie Tybetańskiej oraz środkowej Azji. Zamieszkuje stepy, lasy i góry do 6 000 m n.p.m. w lecie i ok. 600 m n.p.m. w zimie. Zwykle przebywa nad granicą lasu.

Tryb życia

Aktywny w ciągu dnia oraz o zmierzchu; poza okresem godowym żyje samotnie; w poszukiwaniu zdobyczy przemierza terytorium łowieckie po stałych ścieżkach.

Jednostka społeczna

Pantera śnieżna należy do samotników. Czasem występuje parami.

Odżywianie

Górskie kopytne, jak koziorożce, markury, dziki, nachury, tary i piżmowce, a także świstaki, ptaki i inne niewielkie kręgowce; nierzadko zwierzęta domowe, np. drób i bydło.

Poruszanie

Jest bardzo czujna i ostrożna.

Rozmnażanie

Po ciąży trwającej 98-103 dni rodzi się dwoje do pięciu młodych. Z matką przebywają do 1 roku, dojrzałość płciową osiągają w wieku dwóch lat (w niewoli, na wolności zapewne później). Młode rodzą się w jaskiniach lub szczelinach skalnych, które są wyściełane mchem i sierścią matki.

Wygląd

Ma krępe, dość krótkie łapy i długi, gruby ogon. Głowa i tułów mierzą 75-140 cm, ogon 70-100 cm. Irbis waży 35-70 kg. Na białokremowej lub szarawej na grzbiecie i białej na brzuchu sierści widnieją czarne lub ciemnobrunatne rozetki i plamy. Długie i gęste futro doskonale kamufluje zwierzę.

Inne

Żyje w niewoli 16-18 lat. To jeden z najsłabiej poznanych gatunków. Śpi zwinięty w kłębek. Potrafi skakać na odległość do 15 m, przy czym długi ogon służy mu jako ster.

Ochrona

Na wolności żyje tylko 4 500-7 000 irbisów, w ogrodach zoologicznych 200. Główne zagrożenia stanowi rozproszenie populacji (utrudnia to zmienność genetyczną), lokalny handel futrami tych zwierząt oraz wykorzystywanie ich kości w chińskiej medycynie. Gatunek znajduje się na liście IUCN. Chroni go też CITES

Karakal

Karakal, ryś stepowy (Caracal caracal syn. Lynx caracal, Felis caracal) - ssak łożyskowy z rodziny kotowatych, rzędu drapieżnych. Występuje w Azji(Indie, Pakistan, Afganistan, Iran, Turkmenistan), Półwysep Arabski i Afryka. Pierwszy okaz opisano w 1776 roku. Nazwa wywodzi się od tureckiego słowa karakulak - czarne ucho. Czasami bywa zaliczany do rodzaju Felis, ale stopień jego odrębności chyba uzasadnia ustanowienie dla niego odrębnego rodzaju Caracal lub zaliczenia go wraz z rysiem europejskim i rysiem rudym do rodzaju Lynx.

Wysokość ciała
50 cm

Długość ciała bez ogona
60-80 cm

Długość ogona
20-30 cm

Masa ciała
samce 13-18 kg, samice są mniejsze

Ubarwienie
Ubarwienie od jasnobrązowego do ciemnobrązowego, czasem czarne, pod brzuchem izabelowate lub nawet białe.

Budowa
Uszy długie, czarne na stronie tylnej, zakończone pędzelkami (które nie rosną, w przeciwieństwie do rysia). Kończyny również długie, sylwetka smukła, ale mocna.

Pożywienie
Odżywiają się mięsem, polując na zwierzęta różnej wielkości, od ssaków po węże i płazy.

Rozród
Na południe od Sahary karakale nie mają ściśle określonego okresu rozrodczego, na północy młode rodzą się zimą lub wiosną. Ciąża trwa 70-79 dni, w miocie 1-4 młodych. Ssą około 4 miesięcy, dojrzewają w ciągu 15 miesiecy, ale samodzielność uzyskują już ok. 10 miesiąca.

Biotop
Karakal zamieszkuje suche sawanny, stepy, krzaczaste zarośla i półpustynie.

Tryb życia
Bywają aktywne nocą lub w dzień (zależnie od obszaru występowania), a ich aktywność zależy od temperatury otoczenia. Przy temperaturze powyżej 10° C odpoczywają.

Ochrona
Niestety, karakale są obiektem intensywnych polowań. Wprawdzie ich futro nie ma wartości handlowej, ale są uważane za szkodniki, ponieważ chętnie zaglądają na farmy.

Ciekawostki

• maksymalna znana długość życia wynosi 19 lat
• samce i samice żyją osobno, zajmując zachodzące na siebie terytoria
• potrafią się wspinać na drzewa
• karakale to jedne z najszybszych kotów, choć oczywiście ustępują gepardom
• łatwo dają się oswoić
• oswojonych karakali używano do polowań. Jako pierwsi udomowili go Chińczycy albo Egipcjanie, od Chińczyków nauczyli się tego Hindusi, którzy podczas polowania dawali im strój przypominający gazele. Później sztukę tę przejeli Mongołowie i Persowie - sam Cyrus Wielki polował z tymi zwierzętami. Dziś już z karakalem poluje tylko jeden lud, zamieszkujący południowy Tadżykistan.

Serwal

Rodzina: Leptailurus serval

Gatunek: Czternaście odrębnych podgatunków, które występują na całym kontynencie afrykańskim (nie potwierdzone dane).

Maksymalna wielkość: 0,85 m/18 kg

Rozmnażanie: Do 14 kociąt, ciąża trwa 77 dni.

Życie społeczne: Samotniki. Populacje serwali, chociaż występują w całej Afryce, są bardzo podzielone.

Pożywienie: Gryzonie, młode antylopy i ptaki.

Status: Gatunek nie sklasyfikowany, chociaż pod ochroną w większości krajów.

Serwale całkowicie zniknęły z Prowincji Przylądkowej i północnej Sahary.Serwale to koty o charakterystycznych, długich nogach. Można je spotkać w całej Afryce, od południowej części Sahary aż do południowych krańców kontynentu. Jest ich już jednak niewiele w Maroku i Algierii, a z Prowincji Przylądkowej zniknęły całkowicie.

Serwale zamieszkują głównie sawanny i lasy deszczowe, ale lubią również tereny z łatwym dostępem do wody. To oznacza, że serwale często zajmują siedliska w odizolowanych geograficznie miejscach.

Panda wielka

Panda wielka, zwana również „niedźwiedziem bambusowym” ze względu na swą ekstremalną dietę, jest niezwykle wrażliwa na wszelkie zmiany w swoim środowisku naturalnym.

Obszar występowania i środowisko naturalne
Niegdyś pandy żyły na rozległych obszarach Chin, jak również w północnej Birmie i Wietnamie. Ze względu na zmiany klimatyczne i przede wszystkim ogromny przyrost ludności, zostały wyparte z prawie wszystkich tych regionów. Obecnie ostatni przedstawiciele tych niedźwiedzi żyją w sześciu populacjach w południowo-zachodnich Chinach. Część tych górzystych regionów, znajdujących się na osobnych obszarach, pełni obecnie funkcję rezerwatów przyrody, ale niemal połowa populacji pand żyje poza tymi strefami ochronnymi.

Ulubionym środowiskiem naturalnym pand są niedostępne zbocza gór o łagodnym klimacie podzwrotnikowym, ale żyją one także w regionach górzystych, wznoszących się na wysokość 4 000 metrów.

Wygląd, rozmiar i masa ciała
Panda ma charakterystyczny, okrągły i biały pysk z czarnymi uszami i czarnymi obwódkami wokół oczu. Kończyny i barki także mają czarne ubarwienie. Samice ważą do około 80 kilogramów, a samce mogą osiągać wagę 85-125 kilogramów przy długości ciała 180 centymetrów.

Odżywianie
Panda wielka żywi się niemal wyłącznie pędami i liśćmi bambusa. W celu zaspokojenia apetytu panda musi zjeść do 30 kilogramów bambusa dziennie, gdyż jest on ubogi w składniki odżywcze. Oznacza to, że musi jeść nawet do 16 godzin dziennie, czasami pożywiając się bulwami roślin, korzonkami, jajami i małymi ssakami.

Ta skrajna zależność od roślin bambusa jako źródła pożywienia czyni pandy niezwykle wrażliwymi. W rezultacie wiele niedźwiedzi ginie w przypadku, gdy po rozkwitnięciu dochodzi do masowego obumierania roślin – zjawisko występujące w 20 – 40-letnich odstępach. Kiedyś w takich przypadkach pandy mogły przenieść się na niżej położone tereny, gdzie rosły inne rodzaje bambusa. Obecnie jednak tereny te w dużym stopniu zostały wytrzebione.

Styl życia
Niedźwiedzie panda przeważnie wiodą samotniczy tryb życia i większość dnia spędzają na jedzeniu. Na spoczynek udają się do nor lub na wysokie drzewa. Aktywność wykazują przez cały rok, ale ze względu na swoją roślinną dietę, nie obfitującą w składniki odżywcze, poruszają się powoli.

Zachowanie w stadzie i rozmnażanie
Samice pandy osiągają dojrzałość płciową pomiędzy trzecim a czwartym rokiem życia. W okresie rozrodczym, który przypada na kwiecień i maj, zarówno samice, jak i samce pozostawiają ślady swojego zapachu na skałach i drzewach. Czasami kilka samców staje w szranki o samicę. W okresie godowym niedźwiedzie wzywają się nawzajem za pomocą ryków.Co dwa – trzy lata samica pandy po okresie ciąży, trwającym od trzech do sześciu miesięcy rodzi jednego lub dwa niedźwiadki o rozmiarach chomika. Młode ważą jedynie 75-150 gramów i tylko jeden z nich zazwyczaj przeżywa, gdyż wymagają one ciągłej opieki i ciepła. Młode uzyskują niezależność i rozpoczynają samotne życie w wieku 18 miesięcy. Wskaźnik rozrodczy pandy wielkiej jest bardzo niski, gdyż wiele młodych umiera, z nadal nieznanych przyczyn.

Cechy charakterystyczne
Panda wielka charakteryzuje się powiększoną, giętką kością nadgarstkową – trzeszczką, która umożliwia im chwytanie łodyg bambusa.Jej krewny – panda mniejsza, także posiada ten „niby kciuk”. Z tego powodu niektórzy naukowcy umieszczają pandę wielką w rodzinie szopowatych lub w zupełnie osobnej rodzinie Ailuridae.

Obecna sytuacja
Panda wielka stanowi symbol gatunków zagrożonych wyginięciem. Tylko kilka niewielkich populacji tych zwierząt przetrwało i żyje w południowo-zachodnich Chinach. Pomimo podjęcia zbiorowych środków ochrony, niedźwiedzie te pozostają zagrożone wyginięciem z powodu wyniszczenia ich środowiska naturalnego.
W czerwcu 2004 r. liczbę pand w ich środowisku naturalnym szacowano na 1 600.

Gepard

( Acinonyx jubatus)

Rzodzina ursonowatych liczy 12 gatunków zamieszkujących Amerykę. Przypominają one nieco swoim wyglądem jeżozwierze ze Starego Świata, ale w przeciwieństwie do nich prowadzą nadrzewny tryb życia. Najbardziej znanym przedstawicielem tej rodziny jest północnoamerykański urson. Jego ciało pokrywa gęsta sierść z długimi włosami, między którymi – na grzbiecie i ogonie – znajdują się kolce w liczbie około 30 tysięcy! Kolce będące przekształconymi włosami, 7,5-8cm długości i 2mm średnicy; na końcach zaopatrzone są w zadziory. Zaatakowany urson stroszy kolce, które bardzo łatwo się odłamują, a utkwiwszy w ciele napastnika boleśnie go ranią, czasem tak mocno, że prowadzi to do śmierci. Portret ursona poniżej. Do rodziny jeżozwierzy należy 11 gatunków żyjących w Afryce i Azji oraz w południowej Europie. Jeżozwierze są jednymi z większych gryzoni. Mają też największe kolce wśród zwierząt. Kolce na grzbiecie jeżozwierza mogą mieć 40cm długości i 5mm średnicy! Jest ich około 3000.

KLASYFIKACJA

Rząd: gryzonie

Rodzina: ursonowate (8 gatunków)

ROZMIARY

Urson może mieć 64-103cm długości ciała i 14-30cm długości ogona

Ciężar 3,5-7kg, niekiedy nawet 18kg.

DŁUGOŚĆ ŻYCIA

Około 10 lat

ROZMNAŻANIE

Ruja: od września lub końca października do grudnia

Ciąża: 210-217 dni

Młode: jedno młode, które od razu jest bardzo samodzielne. Przychodzi na świat w gnieździe urządzonym pod pniakiem, kamieniami lub stertą gałęzi.

TRYB ŻYCIA

Odżywianie: łyko i pączki, igły drzew szpilkowych. Prowadzi nocny tryb życia.

Wrogowie: ryś, kojot, puma, lis, niedźwiedź, wilk, puchacz wirginijski

Instynkt społeczny: jest samotnikiem, ale w kryjówce może być kilka ursonów

Sen zimowy: nie zapada w sen zimowy

INNE

Poruszanie się: urson doskonale wspina się po drzewach i pływa

Myślę, że o gadach tyle wystarczy… teraz zaczniemy na blogu opisywać kilka wybranych przez nas ssaków. Na początek tak samo jak i z gadami chcę was zapoznać, czym właściwie są ssaki

Ssaki rozwinęły się z gadów ssakokształtnych w okresie triasowym, około 200 milionów lat temu. Jednak przez całą erę mezozoiczną żyły w cieniu wielkich władców Ziemi – dinozaurów. Dopiero po wyginięciu dinozaurów (65 milionów lat temu), ssaki zaczęły się gwałtownie rozwijać i opanowały wszystkie dostępne środowiska. Żyją przede wszystkim na lądach(np. wilki), ale też zasiedliły wody słodkie i morza (np. delfiny), żyją po ziemią (kret), a także opanowały przestworza (nietoperze). Obecnie ssaki liczą 4600 gatunków. Ssaki to zwierzęta żyworodne. Rozwój zarodka zachodzi w ciele matki, a młode rodzi się już zazwyczaj dobrze ukształtowane i podobne do dorosłych. U torbaczy (np. kangur), noworodek jest bardzo mały i nie całkiem ukształtowany. Musi kontynuować rozwój w kieszeni brzusznej swojej mamy. A jedynie u stekowców, do których należy dziobak i kolczatka, samica znosi jaja, które wysiaduje na podobieństwo ptaków. Wszystkie ssaki karmią swoje młode mlekiem. Podobnie jak ptaki, ssaki są zwierzętami stałocieplnymi. Ssaki są jedynymi zwierzętami, których skóry porastają włosy. Może być ono mniej lub bardziej obfite, aż do powstania grubej warstwy futra, która chroni zwierzę przed zimnem. Wszystkie bez wyjątku ssaki, również wodne, oddychają za pomocą płuc. Sposób odżywiania się ssaków jest bardzo zróżnicowany i specyficzny dla każdego gatunku. SA ssaki mięsożerne (jak lew i wilk), roślinożerne (jak antylopy), rybożerne (jak delfiny), owadożerne (jak mrówkojad), padlinożerne (jak hieny), wszystkożerne (jak dziki) lub żywią się krwią (jak nietoperze wampiry). Ssaki mają zwykle dwa rodzaje uzębienia. W okresie młodocianym wyrastają zęby mleczne, później zastępowane przez zęby stałe. Uzębienie stałe ma więcej zębów niż mleczne. Liczba zębów stałych i ich budowa są jednym z zasadniczych kryteriów klasyfikacji ssaków. Są jednak ssaki, które nie mają zębów lub mają ich niewiele, tak jak w przypadku szczerbaków, do których należą mrówkojad, pancernik i leniwiec!

Teraz już trochę wiecie o ssakach, więc czas pokazać wam konkretne, ciekawe przykłady ssaków które będą umieszczane nad tym wpisem

Krokodyle to bardzo stara grupa zwierząt. Pojawiły się na Ziemi około 200 milionów lat temu, miały, więc okazję zetknąć się z dinozaurami i razem z nimi należą do podgromady gadów naczelnych. W naszej epoce to największe i najcięższe gady. Wierzch ciała pokrywają kostne płytki. Łatwo odróżnić krokodyla od jego kuzyna aligatora, bo u krokodyla dwa wielkie przednie zęby są widoczne przy zamkniętych szczękach. Krokodyl nilowy, podobnie jak wszystkie krokodyle, jest groźnym drapieżnikiem o potężnych szczękach: nie wacha się atakować zebr, a nawet bawołów, które przychodzą do wodopoju. Prawdziwą ucztę mają jednak w czasie wędrówek gnu, które na oślep przekraczają rzeki pełne krokodyli. Krokodyl nilowy większość czasu spędza w wodzie, prawie całkowicie zanurzony i niewidoczny (tylko oczy i nozdrza wystają nad powierzchnią wody), ale czuwa bez przerwy. Lubi się również wylegiwać na słońcu i jest bardzo zadowolony, kiedy małe ptaszki wydziobują pijawki z jego skóry. Ptaszki te ośmielają się nawet wchodzić do jego paszczy i czyścić mu dziąsła!

KLASYFIKACJA

Gromada: gady naczelne

Rząd: krokodyle

Rodzina: krokodyle właściwe (13 gatunków)

ROZMIARY

Długość krokodyla nilowego dochodzi do 6m

DŁUGOŚĆ ŻYCIA

Żyje 70 do 100 lat

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciowa: osiąga około 10 roku życia

Okres godowy: w porze suchej

Składanie jaj: każdego roku samica krokodyla składa 25 do 95 jaj do uprzednio przygotowanego gniazda. Jest w nim wygrzebany dół o głębokości 50-60cm. Po złożeniu jaj samica zasypuje je piaskiem i przykrywa szczątkami roślin. Sama pilnuje gniazda nie pobierając wtedy pokarmu

Wylęg: po 60-90 dniach młode wylęgają się wydając kwaczące dźwięki. Matka rozgrzebuje gniazdo pomagając opuścić je malcom i przenosi je do wody. Małe mają już wtedy 20 do 30cm długości, a ich płeć zależy od temperatury, w jakiej przebywa jajo.

TRYB ŻYCIA

Pożywienie: duże ryby, gady (również mniejsze krokodyle), ssaki (antylopy, zebry), ptaki i padlina

Wrogowie: dorosły krokodyl ma wroga tylko w człowieku. Młode padają łupem wielu ptaków i większych krokodyli. Jaja stanowią przysmak wielu większych krokodyli, które rozgrzebują gniazda

Zachowania społeczne: krokodyl żyje zazwyczaj w dużych skupiskach, ale bez żadnej struktury

Największym wężem jadowitym na świecie jest kobra królewska, którą widzicie na zdjęciu poniżej. Jej długość zwykle wynosi 4m, ale trafiają się osobniki, które mają nawet 5-6 m długości. Gdy coś ją rozdrażni lub nie potrafi uciec, unosi się, rozszerza fałdy skórne na szyi (mówi się, że rozwija swój kaptur) i syczy. Gotowa jest do zadania ciosu zębami jadowymi. Lepiej nie wchodzić jej w drogę, zwłaszcza, że podczas ukąszenia wpuszcza dużą ilość jadu. Ukoszenie kobry królewskiej może zabić słonia w 3 godziny, a człowieka w niecały kwadrans! Kobra królewska potrafi wspinać się na drzewa, a także nie unikać wody, gdyż świetnie pływa. W południowej Afryce żyje kobra plująca, która zaniepokojona nie ucieka, lecz przyjmuje charakterystyczną postawę i wystrzykuje w kierunku intruza rozpylony strumień jadu. Jad nie jest szkodliwy dla skóry, ale gdy przedostanie się do oczu, może spowodować nawet ślepotę!

KLASYFIKACJA

Gromada: gady

Rząd: gady łuskonośne

Podrząd: węże

Rodzina: zdradnicowate(około 230 gatunków)

ROZMIARY

Kobra królewska osiąga 6m długości, kobra okularnik 2,2m, a kobra plująca 1m

DŁUGOŚĆ ŻYCIA

Żyje około 30 lat

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciowa: w 5-6 roku życia

Okres godowy: w styczniu

Składanie jaj: kobra królewska buduje gniazdo na ziemi ze zgarniętych liści. Do wnętrza kopca samica w kwietniu lub maju składa jaja, a sama usadawia się na nim i pilnuje gniazda

Wylęg: młode wylęgają się po 50-90 dniach

TRYB ŻYCIA

Odżywianie: kobra królewska żywi się głównie wężami i jaszczurkami; może pozostawać bez jedzenia przez wiele miesięcy. Żeruje za dnia i prowadzi naziemny tryb życia

Wrogowie: inne węże jadowite zjadające kobry

Zachowanie społeczne: w okresie godowym kobry żyją w parze

Boa szmaragdowy, nazywany także wężem psiogłowym, to bardzo piękny wąż. Na jasnozielonym tle rozmieszczone są białe plamki i paski. Młode boa są zupełnie niepodobne do dorosłych, gdyż mają zabarwienie czerwonobrązowe. Boa szmaragdowy nie jest jadowity i należy do węży dusicieli. Zdobycz mocno ściska w splotach swego ciała i połyka dopiero wtedy gdy jest uduszona. Jego szczęki, rozwierające się na niebywałą szerokość, oraz elastyczny przełyk, pozwalają mu połykać sporej wielkości ofiary. Może połknąć wielką jaszczurkę, mangustę, a nawet ocelota. Boa szmaragdowy prowadzi skryty tryb życia. Często zwiesza się z gałęzi zaczepiony o nią chwytnym ogonem. Wśród gałęzi i listowia staje się niewidoczny dla swych ofiar. Na ziemię schodzi niechętnie, ale gdy już zejdzie, to pełznie a z wysoko uniesioną głową.

KLASYFIKACJA

Gromada: gady

Rząd: gady łuskonośne

Podrząd: węże

Rodzina: dusiciele

Podrodzina: Boinae (około 60 gatunków)

ROZMIARY

Boa szmaragdowy osiąga najczęściej 2m długości, choć trafiają się osobniki dochodzące do 4m.

DŁUGOŚĆ ŻYCIA

W niewoli żyje 15-25 lat

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciowa: około 2 roku życia

Okres godowy: trwa od stycznia do kwietnia; kopulacja może trwać ponad godzinę.

Rozmnażanie: jest żyworodny, jaja rozwijają się w ciele samicy

Młode: samica rodzi po 4 miesiącach młode, które mają w chwili urodzenia 35-50cm. Pierwszy raz zaczynają linieć po 2 tygodniach. Później linieją 4-6 razy w ciągu roku

TRYB ŻYCIA

Pożywienie: głównie ssaki, także ptaki i jaszczurki

Wrogowie: główną przyczyną śmiertelności boa są pasożyty wewnętrzne i zewnętrzne; młode mogą być atakowane przez drapieżniki

Zachowanie społeczne: boa jest samotnikiem i prowadzi nocny tryb życia

INNE

Ciekawostki: boa, będąc w stresie może zwymiotować połkniętą zdobycz

Jaszczurka ta jest bliską kuzynką waranów. Ma grube ciało i krótki gruby ogon, w którym magazynuje zapasy tłuszczu na okres głodu. Możecie ją rozpoznać po 4 lub 5 żółtych albo czerwonych pierścieniach, które zdobią jej ogon. Na ciemnobrązowym grzbiecie różowieją nieregularne plamy. Odnóża zakończone są mocnymi pazurami, ułatwiającymi rycie w ziemi czy piasku. W ciągu dnia, chcąc uniknąć nadmiernego upału, heloderma chroni się pod skałami lub w wykopanych przez siebie norach. Jest to jedyna jaszczurka jadowita! Jej gruczoły jadowite, powstałe przez przekształcenie ślinianek, są umieszczone po obu strona dolnej szczęki. Przy mocnym zaciśnięciu szczęk jad dostaje się do rany ofiary. Nie istnieje dotąd żadna surowica, łagodząca skutki działania tego jadu. Heloderma ma słaby wzrok i przy poszukiwaniu zdobyczy posługuje się węchem.

KLASYFIKACJA

Gromada: gady

Podrząd: jaszczurki

Rodzina: Helodermy ( 2 gatunki)

ROZMIARY

Heloderma arizońska mierzy 45 do 60cm. Jej ogon jest krótszy od reszty ciała

DŁUGOŚĆ ŻYCIA

Żyje przeciętnie 20 lat

ROZMNAŻANIE

Okres godowy: ma miejsce latem

Składanie jaj: samica składa 3 do 15 jaj o wydłużonym kształcie. Zakopuje je w wilgotnej ziemi.

Wylęg: po 1 miesiącu

TRYB ŻYCIA

Odżywianie: jest mięsożerna, zjada małe kręgowce (gryzonie i ptaki) lub poszukuje jaj innym gadów i ptaków gniazdujących na ziemi. Prowadzi nocny tryb życia. Żeruje głównie w porze deszczowej, w pozostałej części roku korzysta z zapasów zgromadzonych w tłustym ogonie.

Wrogowie: nie ma wrogów naturalnych  w swoim środowisku życia

INNE

Ruch: są powolne i ociężałe

WARTO WIEDZIEĆ: oba gatunki heloderm to jedyne jadowite jaszczurki na świecie!

Kameleon jest niedoścignionym mistrzem w sztuce kamuflażu. Potrafi zmieniać barwę ciała w zależności od swego otoczenia lub humoru. Kameleon ma trójkątną głowę i odstające oczy. Oczy te są zupełnie niezwykłe, bo nie dość, że ruchome to jedno jest zupełnie niezależne od drugiego. Dzięki temu kameleon ma bardzo szerokie pole widzenia. Czy uwierzycie, że potrafi jednym okiem obserwować zdobycz przed sobą, a drugim sprawdzać, czy w pobliżu nie pojawił się wróg – wszystko bez odwracania głowy? Kameleon poluje też w bardzo szczególny sposób: wyrzuca z niebywałą szybkością długi język, pokryty lepką śliną i chwyta nim owada. Szybkość i dokładność tego ruchu są takie, że nigdy nie chybia celu. Dzięki ułożeniu palców w przeciwstawne grupy, kameleon trzyma się mocno nawet cienkich gałązek. Piękny zielony kameleon na zdjęciu poniżej to kameleon pospolity.

KLASYFIKACJA

Gromada: gady

Rząd: gady łuskonośne

Podrząd: jaszczurki

Rodzina: kameleony (85 gatunków)

ROZMIARY

Długość ciała kameleonów wynosi od 3 do 60cm. Kameleon pospolity ma około 30cm długości.

Długość życia: zależy od gatunku

ROZMNAŻANIE

Okres godowy: w ciepłej porze roku

Składanie jaj: od kilku do kilkudziesięciu jaj; niektóre gatunki są żyworodne

Młode: od razu przypominają dorosłe osobniki

TRYB ŻYCIA

Pożywienie: różne owady i inne stawonogi. Duże gatunki jedzą także małe ptaki i ssaki.

Wrogowie: węże, ssaki mięsożerne i ptaki drapieżne

Zachowania społeczne: kameleon jest samotnikiem

INNE

Zmiana barw: gama kolorów, które może przybrać kameleon, zależy od gatunku; zmiana koloru kameleona odbywa się pod kontrolą systemu nerwowego i jest funkcją środowiska, oświetlenia, temperatury i nastroju zwierzęcia.

Legwan zielony to największy przedstawiciel rodziny legwanów. Poznać go można po kolczastym, wysokim grzebieniu skórnym, biegnącym od czubka głowy aż do końca ogona. Legwan zielony prowadzi nadrzewny tryb życia. Bardzo sprawnie porusza się wśród koron drzew, skacząc z gałęzi na gałąź. Często przebywa na drzewach rosnących nad wodą, gdzie błyskawicznie daje nurka przy najmniejszym nawet zagrożeniu i znika intruzowi z oczu. Bardzo dobrze pływa i może zostać pod wodą przez 30 minut. Na ziemię schodzi samica w celu złożenia jaj lub, aby schwytać mięsną przekąskę. Zaatakowany legwan broni się zaciekle. Napełnia powietrzem workowaty fałd pod gardłem i z głośnym sykiem rzuca się na napastnika. Kąsa mocnymi szczękami a ogona używa jak bicza. Samice są często bardziej agresywne niż samce, szczególnie, gdy szukają dogodnego miejsca do założenia gniazda. Na ogół jednak legwan jest łagodny i niegroźny, a czasem nawet daje się oswoić.

KLASYFIKACJA

Gromada: gady

Rząd: gady łuskonośne

Rodzina: legwany (ok. 700 gatunków)

ROZMIARY

Długość około 2m, z czego ogon około 1,2m. Ciężar do 9kg.

DŁUGOŚĆ ŻYCIA

Żyje około 10 lat

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciowa: około 2-3 roku życia

Okres godowy: ma miejsce jesienią

Składanie jaj: jesienią samica składa 28 do 80 jaj w jamie, którą wygrzebuje w ziemi

Wylęg i rozwój: po 3 miesiącach wylęgają się małe legwany. Młode legwany są jaskrawo zielone i linieją, co 3 do 4 tygodni, okres linienia wydłuża się w miarę wzrostu; dorosłe legwany są szarozielone, czasami zielonobrunatne

TRYB ŻYCIA

Pożywienie: dorosłe jedzą głównie liście, kwiaty i owoce, od czasu do czasu urozmaicają swoje posiłki pokarmem zwierzęcym. Młode jedzą owady.

Wrogowie: duże ptaki drapieżne – harpie, węże, jaguary. Jego mięso i jaja są też cenione przez ludzi

Zachowania społeczne: legwan jest samotnikiem

Gekony to rodzina małych jaszczurek, znanych z tego, że potrafią chodzić po gładkich powierzchniach - ścianach, sufitach, szybach. Otóż rozszerzone na końcach palce są wyposażone w specjalny narząd czepny: opuszki palców najeżone są milionami mikroskopijnych i rozgałęzionych szczecinek. Każde rozgałęzienie kończy się maleńkim haczykiem, którego wielkość nie przekracza 0,0005 mm! Gekony mają także doskonały wzrok i słuch. Wiele gatunków gekonów potrafi zmieniać barwę ciała. W przeważającej większości gekony to zwierzęta nocne, które w ciągu dnia bardzo lubią się wygrzewać w słońcu. Niektóre ich gatunki są aktywne za dnia i te odznaczają się najczęściej piękną szmaragdową barwą, co czyni je niewidocznymi wśród listowia. Do dziennych gatunków należy np. gekon madagaskarski, którego widzicie na zdjęciu poniżej. Gekony żyjące na pustyni dla ochłodzenia nóg wykonują dziwny „taniec”; unoszą nogi jedną po drugiej lub nawet opierają się na brzuchu, żeby wszystkie cztery równocześnie podnieść do góry.

KLASYFIKACJA

Gromada: gady

Rząd: gady łuskonośne

Podrząd: jaszczurki

Rodzina: gekony (ok. 700 gatunków)

ROZMIARY

Wielkość gekonów waha się od 2,5 cm do 36 cm.

ROZMNAŻANIE

Dojrzałość płciowa: zwykle w drugim roku życia

Składanie jaj: większość gekonów jest jajorodna, tylko pewne gatunki z Nowej Zelandii są żyworodne. Samica składa od 1 do 2 jaj, kilka razy w ciągu roku. Ich jaja w chwili zniesienia są miękkie i twardnieją dopiero w kontakcie z powietrzem.

Wylęg: po2-6 miesiącach

TRYB ŻYCIA

Odżywianie: większość gekonów to zwierzęta nocne, żywiące się owadami, wijami, pająkami. Duże gekony chwytają także pisklęta, myszy i inne jaszczurki. Gatunki aktywne w dzień jedzą również owoce.

Wrogowie: małe ssaki, ptaki, węże.

OCHRONA

Niektóre gatunki gekonów znajdują się pod ochroną

Żółwie to jedne z najstarszych gadów, jakie dotrwały do naszych czasów. Pojawiły się one ponad 200 milionów lat temu i od tamtego czasu niewiele się zmieniły. Są najbardziej zdumiewającymi stworzeniami spośród wszystkich gadów. Żółw olbrzymi to największy żółw lądowy. Tak jak u prawie wszystkich żółwi, jego pancerz zbudowany jest z kostnych płytek, pokrytych rogowymi tarczkami. Pancerz jest bardzo ciężki, co sprawia, że żółw porusza się bardzo powoli. Żółw olbrzymi ma wypukłą skorupę i grube łapy bez płetw zakończone pazurami-różni go to od żółwia wodnego. Żółw zamiast zębów ma na szczękach rogowych dziób, którym sprawnie odcina kęsy pożywienia. W okresie rozmnażania, samica żółwia olbrzymiego wykopuje w ziemi jamę i składa w niej jaja, a potem odchodzi zostawiając je własnemu losowi.

Rozmiary: Żółw może osiągnąć 150 cm długości i ciężar do 250kg.

Długość Zycia: Jest rekordzistą długowieczności, może żyć ponad 150 lat.

TRYB ŻYCIA

Pożywienie: zielone części roślin i owoce

Wrogowie: zaraz po wylęgu małe żółwiątka stają się ofiarą drapieżnych ptaków.

Zachowania społeczne: żółw jest samotnikiem

Cześć! Razem z moimi koleżankami chcemy was zapoznać z egzotycznymi zwierzętami. Ja zajmuje się płazami i gadami, Patrycja ssakami i drapieżnikami, a Ania ptakami i rybami. Najpierw jednak chciałabym napisać, czym właściwie są gady.

Gady to czworonogi, choć niektóre z nich utraciły kończyny i poruszają się ruchem wijącym( węże i niektóre jaszczurki). Mimo tego, że mają nogi, gady częściej pełzają niż chodzą. Ponieważ mają bardzo krótkie łapy, ustawione po bokach ciała, rzeczywiście powierzchnia brzuszna ciała zawsze dotyka ziemi nawet, kiedy „idą”. Skóra gadów pokryta jest łuskami i nieprzepuszczalna dla gazów. Dlatego jedynym narządem, za pomocą, którego oddychają, są płuca. W miarę wzrostu skóra zwierzęcia staje się zbyt ciasna i dlatego gad musi ją zrzucać. Większość gadów to zwierzęta lądowe, lecz niektóre prawie całe życie spędzają w wodzie. Gady w znacznej większości są jajorodne. Jaja składają zawsze w gnieździe na lądzie. Samica nie wysiaduje jaj, ale czasami pilnuje gniazda. Gady są zwierzętami zmiennocieplnymi: temperatura ciała zależy od temperatury otoczenia. Dlatego często można zobaczyć węże lub jaszczurki wygrzewające się w porannym słońcu. W ten sposób podnoszą temperaturę ciała, oziębionego przez noc.

Myślę, że są to najważniejsze informacje o gadach. Zachęcam do czytania ciekawostek o niektórych gadach, które będą umieszczone nad tym wpisem.