Historia samolotu McDonnell F-4 Phantom II zaczęła się we wrześniu 1953 roku, gdy instytucja podjęła się badan nad myśliwcem o dwóch silnikach odrzutowych, przeznaczonym do użytkowania we wszystkich warunkach atmosferycznych, który miał zastąpić McDonnella F3H Demon w US Navy. W lipcu 1955 r. przedsiębiorstwo otrzymało zlecenie na skonstruowanie dwóch prototypów XF4H-1 i pięciu samolotów przedseryjnych Phantom II. Osiągi maszyny okazały się bardzo ciekawe. Przy promieniu działania wynoszącym 467 km maszyna mogła pozostawać do dwóch godzin w powietrzu i jako pierwszy samolot bojowy świata posiadał zdolność wykrywania celów bez pomocy radarów naziemnych. US Navy zamówiła pierwszą wersję seryjną F4H-1. Nawet USAF, który tradycyjnie nie nabywał żadnych maszyn latających będących w służbie US Navy, zamówił 653 sztuki typu F-11A (potem F-4C). Wyprodukowano najróżniejsze wersje, między innymi samolot rozpoznawczy RF-4, a także wyspecjalizowany do wojny elektronicznej EF-4.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 49,24 m²;

- rozpiętość 11,68 m;

- długość 19,20 m;

- wysokość 5,03 m.

Masy:

- masa własna 13 770 kg;

- maksymalna masa startowa 27 965 kg.

Zespół napędowy:

- dwa turbinowe silniki odrzutowe General Electric J79-GE-17, każdy o sile ciągu 8119 kp z dopalaniem.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 23902 km/h;

- pułap praktyczny 18 975 m;

- zasięg 1450 km.

Uzbrojenie:

- działko 20 mm;

- 8 rakiet powietrze-powietrze;

- ładunek bomb do 7250 kg.

Załoga:

- 2 osoby.

Dane odnoszą się do F-4E

Kraje eksploatujące:

- Australia;

- Egipt;

- Grecja;

- Hiszpania;

- Iran;

- Izrael;

- Japonia;

- Korea Południowa;

- Niemcy;

- Stany Zjednoczone;

- Turcja;

- Wielka Brytania.