W 1938 r. Boeing modelem 314 Clipper wygrał przetarg ogłoszony przez Pan American na budowę sześciu łodzi latających. Pod względem konstrukcji ten model opierał się na ciężkim bombowcu XB-15. Boeing 314 Clipper odbył pomyślnie swój pierwszy lot jako największy seryjnie produkowany transatlantycki liniowiec powietrzny, wykorzystywany w regularnym transporcie z Europą. Pan American zamówił sześć kolejnych łodzi latających 314A z większym zasięgiem i mocniejszymi silnikami. Podczas wojny te łodzie latające były używane przez US Army oraz US Navy.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 266,34 m²;

- rozpiętość 46,33 m;

- długość 32,31 m;

- wysokość 8,41 m.

Masy:

- masa własna 22 800 kg;

- maksymalna masa startowa 37 421 kg.

Zespół napędowy:

- cztery czternastocylindrowe silniki gwiazdowe Wright-R-2600-Cyclone, każdy o mocy 1622 KM.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 311 km/h;

- pułap praktyczny 4000 m;

- maksymalny zasięg 5600 km.

Załoga:

- 1 osoba.

Pasażerowie:

- 74 osoby.

Pierwszym samolotem pionowego startu używanym w ZSRR (Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich) od 1978 r. był Jak-38. Projekt wywodzi się z modelu próbnego Jak-36, pierwszego samolotu tego typu, który został skonstruowany w ZSRR w latach sześćdziesiątych. Jak-38 był wyposażany w różne silniki, w silnik odrzutowy jednowatowy do właściwego lotu i mniejsze dwa do pionowego startu. Ta maszyna, używana wyłącznie przez sowiecką marynarkę wojenną, miał jedną wadę – zbyt dużą masę wszystkich trzech silników. Przez to musiał zostać wyposażony w mniejszą ilość uzbrojenia oraz miał stosunkowo mniejszy promień działania. Znany w NATO jako „Folger”-A, był też produkowany jako nieuzbrojona dwumiejscowa wersja „Folger”-B.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 18,50 m²;

- rozpiętość 7,50 m;

- długość 16 m;

- wysokość 4,37 m.

Masy:

- masa własna 7390 kg;

- maksymalna masa startowa 11 700 kg.

Zespół napędowy:

- Lyulka AL.-21F o sile ciągu 8160 kp;

- dwa silniki Koliesow ZM o sile ciągu 3750 kp.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 1050 km/h;

- pułap praktyczny 12 000 m;

- zasięg 740 km.

Uzbrojenie:

- ładunek bomb do 3600 kg.

Załoga:

- 1 osoba.

Dane odnoszą się do Jak-38 „Folger”-A

Firma CASA zawarła w 1976 r. umowę z Hispano Aviacion S.A. na budowę dwumiejscowego odrzutowego samolotu treningowego do zadań szkoleniowych na poziomie zaawansowany i podstawowym. Maszyna latająca miała zastąpić Hispano HA200. W projekt zaangażowane były instytucje MBB i Northrop. W 1978 roku trzeci i czwarty prototyp zostały przejęte przez hiszpańskie lotnicze siły zbrojne i przemianowane na E.25 Mirlos. CASA C-101 jest przede wszystkim używana do szkolenia lotniczego, ale brał też udział w międzynarodowych pokazach lotniczych. Eksport jest jednak ograniczony – 16 egzemplarzy trafiło do Jordanii, a 4 do Hondurasu. Na licencji ten samolot jest produkowany w Chile.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 20 m²;

- rozpiętość 10,60 m;

- długość 12,25 m;

- wysokość 4,25.

Masy:

- masa własna 3470 kg;

- maksymalna masa startowa 6300 kg.

Zespół napędowy:

- silnik turbowentylatorowy Garret-AiResearch TRE-731-5-1J o sile ciągu 2156 kp.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 833 km/h;

- pułap praktyczny 13 400 m;

- maksymalny zasięg 3700 km.

Uzbrojenie:

- działko 30 mm;

- ładunek bomb do 1814 kg;

- rakiety.

Załoga:

- 1-2 osoby.

Dane odnoszą się do C-101CC

W 1937 roku następcę samolotu Heinkel He 60 wybrano Ar 196 i rozpoczęto jego produkcję. Ten wodnosamolot pływakowy miał szczególne zalety, służył jako samolot rozpoznawczy na dużych okrętach marynarki wojennej. Arado Ar 196 był dwumiejscowym jednopłatowcem napędzanym silnikiem BMW o dużej mocy.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 28,40 m²;

- rozpiętość 12,40 m;

- długość 11 m;

- wysokość 4,40 m.

Masy:

- masa własna 2990 kg;

- maksymalna masa startowa 3730 kg.

Zespół napędowy:

- silnik gwiazdowy BMW 132K o mocy 960 KM (707 kW).

Osiągi:

- prędkość maksymalna 310 km/h;

- pułap praktyczny 7000 m;

- maksymalny zasięg 1070 km.

Uzbrojenie:

- dwa działka MG FF 20 mm wbudowane w skrzydła;

- karabin maszynowy MG 17 7,92 mm;

- karabin maszynowy MG 15 7,92 mm;

- dwie bomby po 50 kg mocowane do wyrzutników pod skrzydłami.

Załoga:

- 2 osoby.

Dane odnoszą się do Ar 196A-3

    Pisząc o lotnictwie nie można zapomnieć o spadochronach.

Spadochrony dla lotników, sportowców, żołnierzy, pasażerów samolotów. Spadochrony do zrzucania broni, żywności, czołgów, dział, samochodów. Spadochrony dla zwierząt, do opuszczania łodzi ratunkowych, bomb, min lotniczych. Spadochrony skracające lądowanie przy dużych prędkościach, o średnicy 60 m, dzięki którym można opuszczać części wielkich stalowych mostów i (stalowych) pontonów. Spadochrony do zrzucania szpitali obliczonych na 120 osób, do rakiet kosmicznych…

To wszechstronne zastosowanie spadochronu nie budzi tylko zdumienie, ale dokonuje się w tak szybkim tempie, iż w cieniu nieomal pozostaje rekordowy rozwój samolotów. Z resztą nie o pomyślenia jest dalszy postęp w lotnictwie bez użycia spadochronu, szczególnie, gdy ludzkość wkracza w erę lotów kosmicznych. W tej niezwykłej walce o opanowanie planet, może nawet decydującą role odegra spadochron, który już dzisiaj stał się pierwszorzędnym czynnikiem technicznym i strategicznym.

Historia samolotu McDonnell F-4 Phantom II zaczęła się we wrześniu 1953 roku, gdy instytucja podjęła się badan nad myśliwcem o dwóch silnikach odrzutowych, przeznaczonym do użytkowania we wszystkich warunkach atmosferycznych, który miał zastąpić McDonnella F3H Demon w US Navy. W lipcu 1955 r. przedsiębiorstwo otrzymało zlecenie na skonstruowanie dwóch prototypów XF4H-1 i pięciu samolotów przedseryjnych Phantom II. Osiągi maszyny okazały się bardzo ciekawe. Przy promieniu działania wynoszącym 467 km maszyna mogła pozostawać do dwóch godzin w powietrzu i jako pierwszy samolot bojowy świata posiadał zdolność wykrywania celów bez pomocy radarów naziemnych. US Navy zamówiła pierwszą wersję seryjną F4H-1. Nawet USAF, który tradycyjnie nie nabywał żadnych maszyn latających będących w służbie US Navy, zamówił 653 sztuki typu F-11A (potem F-4C). Wyprodukowano najróżniejsze wersje, między innymi samolot rozpoznawczy RF-4, a także wyspecjalizowany do wojny elektronicznej EF-4.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 49,24 m²;

- rozpiętość 11,68 m;

- długość 19,20 m;

- wysokość 5,03 m.

Masy:

- masa własna 13 770 kg;

- maksymalna masa startowa 27 965 kg.

Zespół napędowy:

- dwa turbinowe silniki odrzutowe General Electric J79-GE-17, każdy o sile ciągu 8119 kp z dopalaniem.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 23902 km/h;

- pułap praktyczny 18 975 m;

- zasięg 1450 km.

Uzbrojenie:

- działko 20 mm;

- 8 rakiet powietrze-powietrze;

- ładunek bomb do 7250 kg.

Załoga:

- 2 osoby.

Dane odnoszą się do F-4E

Kraje eksploatujące:

- Australia;

- Egipt;

- Grecja;

- Hiszpania;

- Iran;

- Izrael;

- Japonia;

- Korea Południowa;

- Niemcy;

- Stany Zjednoczone;

- Turcja;

- Wielka Brytania.

W 1949 roku firma North American zaczął pracę nad następcą F-86 Sabre 45, ponieważ jego skrzydła miały skos do tyłu pod kątem 45^o. Ten samolot miał osiągać prędkość naddźwiękową w poziomym locie. Po udanych lotach próbnych USAF 1 listopada 1951 roku złożył zamówienie na wyprodukowanie dwóch prototypów YF-100 i 110 myśliwców seryjnych F-100 Super Sabre. Już w trakcie pierwszego lotu prototypu przekroczono barierę dźwięku, a gdy myśliwce seryjne w 1953 roku zostały włączone do służby, wówczas został ustanowiony światowy rekord prędkości wynoszący 1215,04 km/h. Zmodernizowany model oznaczono F-100C. Ta seria wyróżniała się systemem do tankowania w powietrzu i ośmioma podskrzydłowymi zewnętrznymi zaczepami na ładunki. Najczęściej budowaną wersja jest F-100D, która została wyposażona w urządzenie LABS do zrzucania nuklearnej broni pokładowej. USAF używał Super Sabre w wojnie w Wietnamie.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 35,77 m²;

- rozpiętość 11,82 m;

- długość 14,36 m;

- wysokość 4,95 m.

Masy:

- masa własna 9525 kg;

- maksymalna masa startowa 15 800 kg.

Zespół napędowy:

- turbinowy silnik odrzutowy Pratt & Whitney J52-P-21A o sile ciągu 7690 kp.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 1390 km/h;

- pułap praktyczny 14 020 m;

- zasięg 2400 km.

Uzbrojenie:

- cztery działka 20 mm;

- ładunek bomb i rakiet 3400 kg.

Załoga:

- 1 osoba.

Dane odnoszą się do F-100D

Kraje eksploatujące:

- Dania;

- Francja;

- Stany Zjednoczone;

- Tajwan;

- Turcja.

Uwaga! Uwaga!

Proszę o wiecej komentarzy !

Chciałbym także, żeby były na temat komentowanego artykułu !

Tylko jest coś takiego:

- "fajny blog"

albo

- "fajne posty"

czy coś podobnego.

Chciałbym przedstawić jednomiejscowy samolot bombowy.

W 1954 roku Francja postanowiła poświęcić znaczne środki na wykonanie systemu atomowego odstraszania. Realizacja tego projektu została powierzona firmie Dassault, współpracującej z innymi instytucjami. Po dokładnym sprawdzeniu projektu zdecydowano pozostać przy skrzydłach typu delta samolotu Mirage III, ale postanowiono stworzyć szybszy i większy model. Osiągnięto większy zasięg i uzbrojono maszynę w ładunki atomowe. Produkowany seryjnie od 1964 roku Mirage IVA był eksploatowany przez francuskie lotnicze siły zbrojne (Armée de I’Air). W 1986 roku ten model został zastąpiony przez Mirage IVP, który posiadał jako opcję rakietę nuklearną Aérospatiale ASMP lub strategiczny radar rozpoznawczy CT-52 na zaczepie pod kadłubem.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 78 m²;

- rozpiętość 11,85 m;

- długość 23,30 m;

- wysokość 5,40 m.

Masy:

- masa własna 14 500 kg;

- maksymalna masa startowa 33 000 kg.

Zespół napędowy:

- dwa turbinowe silniki odrzutowe SNECMA 9k-14 o sile ciągu 7000 z dopalaniem.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 2340 km/h;

- pułap praktyczny 16 500 m;

- zasięg 4000 km.

Uzbrojenie:

- bomba 60-KT pod kadłubem

- do 7260 kg uzbrojenia na zaczepach pod skrzydłami i kadłubem.

Załoga:

- 2 osoby.

Dane odnoszą się do Mirage IVP

Chciałbym opisać samolot komunikacyjny dalekiego zasięgu.

DC-4 okazał się maszyną niezawodną i dlatego USAAF postanowił zakupić od Douglasa samolot transportowy z większą ładownością. Pierwsza maszyna o oznaczeniu Douglas XC-112A miała swój oblot 15 lutego 1946 roku. Po zakończeniu wojny American Airlines włączyły 50 egzemplarzy do obsługi swych linii lotniczych. W 1948 roku zaczęto projektować dwie wersje o większych zasięgu. Ładowność i osiągi silnika zostały zwiększone. Model DC-6A służył do transportu ładunków, a DC-6B mógł pomieścić 102 pasażerów.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 135,91 m²;

- rozpiętość 35,81 m;

- długość 32,18 m;

- wysokość 8,74 m.

Masy:

- masa własna 25 110 kg;

- maksymalna masa startowa 48 500 kg.

Zespół napędowy:

- cztery silniki gwiazdowe Pratt & Whitney R-2800-CB17 Double Wasp, każdy o mocy 2536 KM (1865 kW).

Osiągi:

- prędkość maksymalna 550 km/h;

- pułap praktyczny 7600 m;

- zasięg 7600 km.

Załoga:

- 4 osoby;

- kilka osób funkcyjnych.

Pasażerowie:

- do 102 osób.

Dane odnoszą się do DC-6B

W latach 1907-1912 uwaga całego lotnictwa była skierowana na nowoczesną maszynę latającą zrealizowaną przez firmę Antoinette. Po wyprodukowaniu kilku próbnych sztuk tego samolotu wreszcie 9 lutego 1909 roku samolot Antoinette IV odbył pomyślnie swój pierwszy lot i wylądował po przeleceniu 5 km. Model był budowany seryjnie, Antoinette 1909, brał udział w każdym pokazie lotniczym i zajmował na Biennale w latach 1909-1911 zawsze pierwsze miejsce. Wkrótce po tych wydarzeniach instytucja przestała istnieć.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 50 m²;

- rozpiętość 12,80 m;

- długość 11,50 m;

- wysokość 3 m.

Masy:

- maksymalna masa startowa 520 kg.

Zespół napędowy:

- silnik tłokowy rzędowy Antoinette o mocy 50 KM (36 kW).

Osiągi:

- prędkość maksymalna 70 km/h.

Załoga:

- 1 osoba.

Dane odnoszą się do Antoinette 1909.

Przybliżę wam jednomiejscowy pokładowy samolot szturmowy.

Douglas A-4 Skyhawk należy do maszyn latających, które odniosły największy sukces w służbie w US Navy po II Wojnie Światowej. Ten prototyp był następcą AD-1 Skyraidera. Dolnopłat, ze skrzydłami w kształcie delta i wewnętrznymi zbiornikami paliwa, krył swoją awionikę w dziobie, kolejny zbiornik paliwa był umieszczony bezpośrednio za kokpitem. Pierwsza dostawa z 26 października 1956 r. była przeznaczona dla formacji US Navy Attack Squadron VA-72. Wprowadzenie tej nowej maszyny szturmowej odbyło się w korzystnym momencie, dokładnie wtedy, kiedy US Navy oraz US Marines zostały włączone do wojny w Wietnamie – obie części sił zbrojnych były obeznane z tym systemem broni i osiągnęły tym samym lepszą skuteczność w walkach. Stale doskonalony model A-4 był produkowany do lutego 1979 roku. Do tego czasu wyprodukowano 2960 sztuk tego samolotu, łącznie z treningowymi, i były one eksportowane do kilku krajów, między innymi do Izraela, Argentyny, a także Kuwejtu, gdzie używano Skyhawka w wojnach w latach 1973-1991. Skyhawk jest nadal używany w Izraelu, Nowej Zelandii, Singapurze oraz Argentynie, podczas gdy US Navy w 1994 roku wycofała z użycia jednomiejscowego A-4M. Samoloty szkolne TA-4J i T-45A Goshawk są w dalszym ciągu używane jako samoloty rezerwowe.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 24,16 m²;

- rozpiętość 8,38 m;

- długość 12,29 m;

- wysokość 4,57 m.

Masy:

- masa własna 4745 kg;

- maksymalna masa startowa 11 113 kg.

Zespół napędowy:

- silnik odrzutowy Pratt & Whitney J52-P-408A o sile ciągu 5080 kp.

Osiągi:

- prędkość maksymalna 1078 km/h;

- pułap praktyczny 14 900 m;

- zasięg 1480 km.

Uzbrojenie:

- dwa działka 20 mm;

- do 4153 kg broni na pięciu zaczepach zewnętrznych.

Załoga:

- 1 osoba.

Dane odnoszą się do A-4M.

Kraje eksploatujące:

- Argentyna;

- Australia;

- Indonezja;

- Izrael;

- Kuwejt;

- Malezja;

- Nowa Zelandia;

- Singapur;

- Stany Zjednoczone.

Flettner FL 282 Kolibri był udoskonalonym śmigłowcem serii, która była projektowana przez Antona Flettnera od 1932 roku. Silnik napędzał dwa dwupłatowe wirniki. W dwudziestu czterech helikopterach próbnych, jakie zostały wyprodukowane, zmieniało się wykonanie przedniej części kadłuba, od otwartej przez pół zamkniętą, do całkowicie oszklonej. Część maszyn była dwumiejscowa, z możliwością umieszczenia obserwatora w ogonie. W 1942 roku marynarka wojenna przeprowadziła próby samolotu FI 282 i wystawiła mu wspaniałe świadectwo. Tak więc już rok później było eksploatowanych 20 prototypów w obrębie Morza Śródziemnego do ochrony konwojów.

Dane techniczne:

- powierzchnia koła zataczanego przez główny wirnik 112,29 m²;

- średnica głównego wirnika 11,96 m;

- długość 6,56 m;

- wysokość 2,20 m.

Masy:

- masa własna 760 kg;

- maksymalna masa startowa 1000 kg.

Zespół napędowy:

- siedmiocylindrowy silnik gwiazdowy Bramo Sh 14A o mocy 160 KM (118 kW).

Osiągi:

- prędkość maksymalna 150 km/h;

- pułap praktyczny 3300 m;

- zasięg 170 km.

Załoga:

- 1 osoba.

Dane odnoszą się do FI 282V-21

W związku z zapotrzebowaniem na lekki samolot transportowy Cessna zbudowała na początku lat osiemdziesiątych samolot Cessna 208 Caravan. Pokrył on zapotrzebowanie na ekonomiczny, prosty a także silny samolot, mający dużą rozpiętość, większą ładowność, klapę załadunkową po lewej stronie, stabilne podwozie oraz silnik turbośmigłowy. Cessna 208 jest używana również jako samolot ratunkowy. Wersja wojskowa tego modelu to U-27A. Kolejne wersje to samolot amfibijny (Caravan Floatplane), Grand Caravan i Superecargomaster.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 25,96 m²;

- rozpiętość 15,88 m;

- długość 12,67 m;

- wysokość 4,52 m.

Masy:

- masa własna 2064 kg;

- maksymalna masa startowa 3969 kg.

Zespół napędowy:

- silnik turbośmigłowy Pratt & Whitney Canada PT6A-114A o mocy 675 KM ( 496 kW).

Osiągi:

- prędkość maksymalna 355 km/h;

- pułap praktyczny 6950 m;

- maksymalny zasięg 1783 km.

Załoga:

- 1 osoba.

Pasażerowie:

- do 13 osób.

Dane odnoszą się do Cessna 208 Grand Caravan.

27 listopada ubiegłego roku Columbia Aircraft (CA) zakończyła swoją działalność. Producent jednych z najszybszych samolotów tłokowych – czteromiejscowych modeli Columbia 350 i 400 – został wykupiony przez Cessnę za 26 mln USD (dolarów). Od grudnia maszyny zlikwidowanej firmy występują pod nazwą nowego właściciela Cessna 350/400. Cessna zakupiła swojego dotychczasowego konkurenta na zorganizowanej przez sąd upadłościowy w Oregonie aukcji. Firma przebiła trzy inne oferty. Rozmowy o przejęciu przedsiębiorstwa toczyły się od 2006 roku i to właśnie Cessna była typowana na zwycięzcę rywalizacji o zakup CA. Columbia Aircraft powstała jako wydzielona część Lancair International, spółki założonej przez Lance’a Neibauera w 1981 roku, która produkuje kompozytowe samoloty turystyczno – sportowe do samodzielnego montażu. Cessna przejęła za 26,4 mln USD zakład produkcyjny, który mieści się na terenie lotniska miejskiego w Bend, w stanie Oregon (będzie to szósta fabryka Cessny). Pracuje w nim ponad 400 ludzi. Jednak głównym celem nowego właściciela było przejęcie produkcji samolotów Columbia 350/400 - jednych z najszybszych w swojej klasie, tak by uzupełnić swą ofertę samolotów tłokowych (7 modeli górnopłatów), z których najszybszy osiąga 325 km/h. Tymczasem pierwsza z Columbii osiąga ponad 355 km/h, a druga 435 km/h.350:

Cessna 350:

Cessna 400:

Polskie Zakłady Lotnicze (PZL) podpisały umowę z urzędem ds. rolnictwa chińskiej prowincji Heilongjiang na zakup 15 samolotów M18 Dromader.

Maszyny będą wykorzystywane przez Chińczyków w agrolotnictwie i do gaszenia pożarów. Czternaście spośród tych samolotów będzie dostarczonych w podstawowej wersji jednomiejscowej M18B, a jeden zostanie zbudowany w dwumiejscowej wersji szkolne M18BS. Ten model ma zbiornik o pojemności zmniejszonej do 500 kg środka gaszącego i będzie używany do praktycznego ćwiczenia zrzutu bomb wodnych. Zgodnie z harmonogramem pierwsze jedenaście samolotów zostało już dostarczonych w październiku 2007, a pozostałe cztery w marcu tego roku. Kontrakt na sprzedaż maszyn M18 do Chin jest pierwszym, dużym kontraktem przedsiębiorstwa z Mielca, sfinalizowanym po zakupie udziałów w spółce przez Sikorsky Aircraft Corporation. PZL w Mielcu są także kooperantem czołowych przedsiębiorstw lotniczych na świecie, takich jak:

- Spirit Aerosystems,

- Pratt & Whitney Canada,

- SAAB,

- GKN Aerospace,

dla których wytwarzają części i podzespoły.

Chciałbym przedstawić napęd, który może być napędem przyszłości.

Firma Boeing Phantom Works i Diamond Aircraft zamierzają wkrótce zacząć próby lekkiego samolotu, napędzanego ogniwami paliwowymi i bateriami elektrycznymi małej masy. Ogniwo paliwowe to urządzenie elektrochemiczne wytwarzające energię elektryczną w wyniku reakcji utleniania, stale dostarczanego do niego z zewnątrz paliwa (wodoru). Jedynym ograniczeniem ilości energii jest pojemność zbiornika paliwowego. W odróżnieniu od ogniw galwanicznych (baterie, akumulatory), w których energia wytwarzanego prądu musi zostać wcześniej zgromadzona we wnętrzu tych urządzeń (znacznie to ogranicza czas ich pracy), ogniwa paliwowe nie muszą być ładowane. Wystarczy dodać następną porcję paliwa. Wielką zaletą ogniw paliwowych jest bardzo małe zanieczyszczenie powietrza, które powodują podczas pracy. Powstające z nich spaliny składają się z niegroźnej dla środowiska pary wodnej. Zastosowanie ogniw paliwowych w samolotach może uchronić miasta przed smogiem oraz zmniejszyć rozmiary efektu cieplarnianego. Ogniwa paliwowe wytwarzają mniej hałasu niż silniki spalinowe. Samolot ma być napędzany zespołem napędowym, hybrydowym, złożonym z ogniwa paliwowego produkcji brytyjskiej Intelligent Energy i baterii litowo-jonowych, który będzie napędzać klasyczne śmigło. Ogniwa paliwowe nie będą dostarczać energii podczas przelotu, tylko podczas startu i lądowania, gdy będzie większe zapotrzebowanie na energię z baterii litowo-jonowych.

Na razie samolot, napędzany ogniwem paliwowym, istnieje tylko w postaci projektu komputerowego.

Teraz o jednym ze starszych dwumiejscowych samolotów rozpoznawczych i jednocześnie szkolnych.

Model G.3 został zaprojektowany w oparciu o maszynę Caudron Type B i G.2, wszedł w użycie wraz z wybuchem I Wojny Światowej. Model G.3 odznaczał się tym, że pilot i obserwator siedzieli jeden za drugim w otwartych kokpitach, w krótkiej i z tyłu odsłoniętej gondoli. Podstawowe podwozie składało się z dwóch par kół, które były ustawione w dużym odstępie od siebie. Ten model, dzięki swoim właściwościom był nadal używany jako samolot szkolny. Wyprodukowano w Wielkiej Brytanii 233 a we Włoszech 166 egzemplarzy.

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 27 m²;

- rozpiętość 13,40 m;

- długość 6,40 m;

- wysokość 2,50 m.

Masy:

- masa własna 420 kg ;

- maksymalna masa startowa 710 kg.

Zespół napędowy:

- silnik rotacyjny Le Rhone o mocy 80 KM (59 kW).

Osiągi:

- prędkość maksymalna 108 km/h ;

- pułap praktyczny 4000 m.

Czas lotu:

- 4 godziny.

Załoga:

- 2 osoby.

Przedstawiam wam jeden z modeli samolotu szkolno – sportowego Cessna.

Modelem 150 Cessna powróciła do produkcji dwumiejscowego lekkiego samolotu. Główne cechy tej maszyny latającej to chowane podwozie z kółkiem przednim, podwójny ster jako wyposażenie dodatkowe, jak też czterocylindrowy silnik Continetal w układzie bokser o mocy 102 KM (75 kW). Ten model przypadł do gustu jego odbiorcom, co odzwierciedliło się w liczbie sprzedanych egzemplarzy. Francuska firma Reims Aviation uzyskała w 1977 roku licencję na produkcję własną modeli 150 i 152, wyprodukowała 1754 sztuk tych samolotów. Obydwa różnią się od siebie pojemnością silników. Jedną z wersji jest Areobat, który jest przystosowany do lotów akrobatycznych i może znieść przeciążenia od +6 g do -3 g. (g - przeciążenia)

Dane techniczne:

- powierzchnia nośna 14,59 m²;

- rozpiętość 9,97 m;

- długość 7,34 m;

- wysokość 2,59 m.

Masy:

- masa własna 502 kg;

- maksymalna masa startowa 757 kg.

Zespół napędowy:

- czterocylindrowy silnik w układzie bokser Avco Lycoming O-235-L2C o mocy 112 KM (82 kW).

Osiągi:

- prędkość maksymalna 204 km/h;

- pułap praktyczny 4500 m;

- maksymalny zasięg 1279 km.

Załoga:

- 1-2 osoby.

Wystarczy „nie podskakiwać”, a przede wszystkim zachować zdrowy rozsądek. Jednak najlepiej poznać podstawowe znaki międzynarodowego kodu sygnałów niebezpieczeństwa.

Podstawowe znaki międzynarodowego kodu sygnałów niebezpieczeństwa ziemia - powietrze (od lewej strony):

- potrzebna pomoc;

- potrzebna pomoc medyczna;

- nie (negacja);

- tak (akceptacja);

- działaj w tym kierunku.

Podstawowe znaki międzynarodowego kodu sygnałowego niebezpieczeństwa, które można zrobić przy użyciu płócien:

Rząd pierwszy:

- potrzebna pomoc medyczna;

- potrzebne środki pierwszej pomocy;

- potrzebna ciepła odzież;

- potrzebna żywność i woda;

- potrzebne wyposażenie jak wskazano;

- potrzebne paliwo i smary – statek powietrzny zdolny do lotu.

Rząd drugi:

- potrzebne narzędzia – statek powietrzny zdolny do lotu;

- czy mamy czekać na pomoc?;

- wskaż kierunek terenów zamieszkałych;

- ewakuacja statku powietrznego – działaj w tamtym kierunku;

- można lądować – strzałka wskazuje kierunek;

- nie lądować.

Podstawowe znaki międzynarodowego kodu niebezpieczeństwa podawane manualnie:

Rząd pierwszy:

- potrzebna pomoc medyczna;

- wszystko w porządku - nie czekaj;

- nasz odbiornik jest sprawny;

- wykorzystaj zrzucaną informację;

- potrzebna pomoc techniczna lub części;

- wkrótce będziesz działał dalej – jeśli możesz poczekaj.

Rząd drugi:

- zabierz nas na górę – samolot opuszczony;

- ląduj w tym miejscu;

- nie próbuj lądować w tym miejscu;

- tak (akceptacja);

- nie (negacja).

Nowe fotele w klasie biznes należą do najnowocześniejszych i najbardziej komfortowych w Europie. „LOT” jest jedną z pierwszych linii lotniczych, które zostaną w nie wyposażone. Chciałbym zaprezentować je i opisać.

Panel sterujący fotelem pasażera ma cztery ustawienia, który to umożliwia dostosowanie do upodobań osoby siedzącej na nim.

Niektórymi zaletami(!) foteli w klasie biznes jest indywidualne oświetlenie, przyjemna w dotyku skórzane obicie i ergonomiczny, nowoczesny kształt.

Można też wygodnie spać po rozłożeniu (całkowitym) fotela w czasie podróży do Stanów Zjednoczonych albo do Kanady.

Nowe fotele są wyposażone w wiele przydatnych uchwytów na napoje, stolików, schowków i zasilanie do przenośnych urządzeń elektrycznych.