Bojowe wozy piechoty
Bojowy wóz piechoty to uzbrojony i opancerzony pojazd, zwykle gąsienicowy, przeznaczony do przewożenia piechoty zmechanizowanej na polu walki i jej wsparcia ogniowego. Od transportera opancerzonego różni się przede wszystkim silniejszym uzbrojeniem, umożliwiającym prowadzenie walki ogniowej, a także zazwyczaj lepszym opancerzeniem. Buduje się je zwykle jako pojazdy gąsienicowe, dzięki czemu mają podobną ruchliwość jak czołgi, którym mogą towarzyszyć w ataku. Jednak w związku z zakończeniem zimnej wojny i zmianą zagrożeń, jakie pojawiły się na świecie, powodującą zmianę modelu sił zbrojnych na bardziej mobilne i częściowe odejście od ciężkich sił pancernych, tego typu pojazdy obecnie są z powrotem częściowo zastępowane przez lżejsze i tańsze transportery opancerzone (np. amerykański Stryker) oraz kołowe bwp (np. polski KTO Rosomak). Na bazie bojowych wozów piechoty buduje się też bojowe wozy rozpoznawcze.
Patria AMV 1 - fiński, oryginalny odpowiednik polskiego KTO Rosomaka, produkowanego
u nas na licencji.
M2 Bradley
Amerykański bojowy wóz piechoty typu M2 został opracowany w 1976 roku i jest produkowany seryjnie przez FMC Corporation od 1980 roku, a nazwany tak na cześć generała Omara N. Bradleya. Co ciekawe, projekty następcy powoli starzejącego się M113 rozpoczęto już przed 1967 r. W 1986 powstała zmodernizowana wersja M2A1, posiadająca możliwość odpalania nowszych wersji ppk TOW, a dwa lata później rozpoczęto modyfikację już wyprodukowanych egzemplarzy do standardu M2A2. Przebudowane pojazdy otrzymały dodatkowe opancerzenie, co zwiększyło ich odporność na ostrzał, ale wozy M2A2 utraciły możliwość pływania. Dodatkowe opancerzenie zasłoniło także boczne gniazda strzeleckie przedziału desantowego. W 2000 roku bwp przeszły kolejną modernizację do standardu M2A3. Nowy wariant posiadał ponownie wzmocnione opancerzenie oraz zmienioną elektronikę. Podczas I wojny w Zatoce Perskiej M2 udowodniły, że są rzeczywiście świetną bronią. Niszczone były zwykle przez sojuszników wskutek mylnej identyfikacji, czego sztandarowym przykładem jest bitwa o Norfolk 27.021991, kiedy to oddziały 2 DP wymieszały się z Irakijczykami. Czołgi typu M1 rozpoczęły ostrzał pomieszanych bwp, przy czym zniszczyły 3 Bradleye kompanii B 1. pułku 41 DP. Często też podczas natarć tych transporterów z Abramsami narzekano na "ślamazarność" wozów i powolną jazdę na wstecznym biegu - ustępowały one bowiem cięższym pojazdom.
Pojazd typu M2 Bradley. Wóz w malowaniu z czasów
Operacji "Pustynna Burza".
BMP-3
BMP-3 (ros. Боевая Mашина Пехоты-3) to nowoczesny rosyjski bwp. Jego produkcję seryjną uruchomiono w 1986 roku. Był on wyposażany w nowe silniki UTD-29M o mocy 370 kW. W marcu 1988 roku pierwsze 10 pojazdów zostało skierowanych do jednego z pułków Białoruskiego Okręgu Wojskowego w celu przeprowadzenia prób w warunkach polowych. Wyniki badań okazały się niejednoznaczne: transporter miał wyjątkowo dużą siłę ognia, ale jednocześnie był bardzo awaryjny. Wymiana silnika stawała się zbyt skomplikowana. Dodatkowo okazało się, że hydrokinetyczny mechanizm skrętu GOMP wymaga częstych regulacji, możliwych jedynie po zdemontowaniu motoru. Za niezbyt optymalne uznano także rozmieszczenie desantu. Pomimo uwag krytycznych BMP-3 był produkowany i kolejne pojazdy kierowano do jednostek. Z czasem zmniejszyła się ich awaryjność, ale rozmieszczenia żołnierzy desantu w wozie nie można było poprawić. W 1992 roku w BMP-3 całkowicie przezbrojono jeden z pułków Syberyjskiego Okręgu Wojskowego, jednak w 2000 roku przekazał on te pojazdy do "długotrwałego składowania" i obecnie BMP-3 nie stanowią uzbrojenia żadnej dużej jednostki Armii Rosyjskiej.
BMP-3 (Боевая Mашина Пехоты-3) w malowaniu rosyjskim.
| 
uwagi
