 | | ORGANIZATORZY |  |  |  |  | | PARTNER AKCJI |  |
|
|  | Środa, 20.02.2008 13:34:51 |  |  | | Hiryu | 
Hiryū - lotniskowiec japoński (jap. Latający smok)
Doświadczenia zdobyte podczas eksploatacji lotniskowca "Ryujo" wykazały, że lotniskowiec aby był efektywną jednostką musi mieć wyporność co najmniej 15 900 ton. Już na przełomie 1931/1932 roku Cesarska Marynarka Wojenna opracowała kolejny program rozwoju floty, który przewidywał min. budowę dwóch lotniskowców. Pierwszy z nich "Soryu" wykorzystywał doświadczenia zdobyte podczas eksploatacji dotychczasowych lotniskowców i posiadał wg Japończyków wszystkie cechy idealnego lotniskowca (Japończycy przywiązywali dużą wagę do prędkości i siły uderzeniowej okrętu, mniej uwagi skupiali na opancerzeniu jednostki)."Hiryu" bazował na projekcie "Soryu", lecz większy tonaż oraz doświadczenia zebrane w trakcie budowy poprzedniej jednostki, pozwoliły na dokonanie licznych zmian. Według niektórych specjalistów "Hiryu" należałoby traktować jako jednostkę odrębnego typu.
Zatopienie Hiryu
Ostatnią akcją "Hiryu" i jego bliźniaka "Soryu" była Bitwa o Midway. 4 czerwca 1942 roku samoloty z "Hiryu" i "Soryu" wraz z maszynami z "Akagi" dokonały nalotu na wyspę Midway, grupą lotniczą dowodził kpt. Joichi Tomonaga z lotniskowca, "Hiryu". Po powrocie samolotów na lotniskowce, okręty zostały zaatakowane przez amerykańskie bombowce nurkujące. "Hiryu" przetrwał pierwszy atak który unieszkodliwił trzy pozostałe japońskie lotniskowce "Akagi", "Kaga" i "Soryu". Dwa uderzenia odwetowe wykonane przez "Hiryu", który wziął na siebie cały ciężar walk, doprowadziły do zatopienia amerykańskiego lotniskowca USS "Yorktown". W trakcie przygotowań do wysłania kolejnej grupy samolotów, "Hiryu" został zbombardowany przez amerykańskie bombowce pokładowe Douglas SBD Dauntless. Lotniskowiec otrzymał cztery trafienia 454 kg bombami, które przypieczętowały jego los. Wybuchy bomb spowodowały gwałtowne pożary.Na okręcie eksplodowały zgromadzone na pokładzie lotniczym i hangarowym bomby i torpedy. Nie działał system przeciwpożarowy. Okręt stał się pływającym wrakiem. Około godziny 18.00 "Hiryu" przeżył kolejny nalot. Grupa sześciu B-17 z wyspy Midway, zrzuciła bomby. Jedna z nich trafiła w stanowisko dział przeciwlotniczych. Około północy "Hiryu" miał już 15° przechył. Okręt był niesterowny a wszelkie próby dotarcia do maszynowni nie powiodły się. Dwie i pół godziny później, dowódca okrętu kontradm. Tamon Yamaguchi wydał rozkaz ewakuacji. 5 czerwca 1942 około godziny 5.00 "Hiryu" dobity został torpedami przez dwa japońskie niszczyciele. Dopiero o godzinie 9.00, okręt zatonął zabierając ze sobą w 416 marynarzy i oficerów wraz z dowódcą - kontradm. Yamaguchi. | | Karol |  komentarze (12) | dodaj komentarz |
|  |
| Środa, 20.02.2008 13:29:54 | | | | Akagi | 
Akagi - pierwszy japoński duży lotniskowiec (w języku japońskim oznacza "czerwony zamek").
Stępka położona 16 grudnia 1920, zwodowany 22 kwietnia 1925, do służby wszedł 25 marca 1927 roku.
Budowany pierwotnie jako krążownik liniowy typu Amagi (wyporność 41.000 t), w ramach japońskiego programu rozbudowy floty "8+8" zakładającego wybudowanie 8 okrętów liniowych i 8 krążowników liniowych. Jednak na mocy postanowień rozbrojeniowej konferencji waszyngtońskiej budowa została wstrzymana. Japonia (podobnie jak i Stany Zjednoczone) mogła dwa nieukończone okręty przebudować na lotniskowce. Początkowo przebudowane miały być krążowniki liniowe "Akagi" i "Amagi", jednak trzęsienie ziemi uszkodziło kadłub "Amagi" i drugą przebudowaną jednostką został okręt liniowy "Kaga". Przebudowa kadłuba "Akagi" na lotniskowiec rozpoczęła się 9 listopada 1923.
Okręt wszedł do służby w 1927 roku, jego konstrukcja przypominała brytyjski lotniskowiec HMS "Furious".
Lotniskowiec miał początkowo trzy pokłady lotnicze:
* Górny pokład o długości 190,2 m i szerokości 30,5 m służący do lądowania samolotów
* Środkowy pokład o długości 15 m i szerokości 28 m przeznaczony do startu samolotów myśliwskich
* Dolny pokład o długości 55 m i szerokości 22,9 m służący do startu ciężkich samolotów bombowych i torpedowych
Okręt zabierał 60 samolotów.
W związku z rozwojem lotnictwa wzrastał ciężar samolotów i długość pokładu potrzebna do startu i lądowania. Z tego powodu lotniskowiec został w okresie od 24 października 1935 do 31 sierpnia 1938 poddany gruntownej przebudowie, po której okręt posiadał już tylko jeden pokład lotniczy o długości 249,2 m i szerokości 30,5 m i mógł zabrać 91 samolotów. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Niedziela, 20.01.2008 13:44:18 | | | | HMS Audacious |  HMS Audacious - brytyjski pancernik z okresu I wojny światowej. Był trzecią jednostka z serii czterech okrętów typu King George V (1911), które budowano w latach 1911 - 1913. Zatonął po wejściu na minę w październiku 1914. Historia Stępkę pod HMS "Audacious" położono w marcu 1911 w stoczni Cammel Laird w Birkenhead. Okręt wodowano 14 września 1912, a wejście do służby nastąpiło w sierpniu 1913. W chwili wybuchu I wojny światowej wchodził w skład 2 eskadry Grand Fleet. 27 października 1914 okręty eskadry w tym "Audacious" i siostrzane "King George V" i "Ajax" brały udział w ćwiczeniach artyleryjskich u wybrzeży Irlandii. Podczas ćwiczeń "Audacious" wszedł na pojedynczą minę, jedną z dwustu postawionych pięć dni wcześniej przez niemiecki krążownik pomocniczy "Berlin". Okręt zaczął nabierać wody i pomimo prób ratowania zatonął po 10 godzinach. W akcji ratunkowej brał min. krążownik HMS"Liverpool". Z załogi pancernika nikt nie zginął, jedyną ofiarą był marynarz z HMS "Liverpool" śmiertelnie ugodzony odłamkiem powstałym w wyniku eksplozji komory amunicyjnej na tonącym "Audacious" | | Karol | | komentarze (1) | dodaj komentarz |
| |
| Poniedziałek, 14.01.2008 21:01:11 | | | | HMS King George V (1940) | 
HMS King George V - brytyjski pancernik, okręt główny typu pancerników King George V . Okręt ten był jednym z najbardziej znanych okrętów bojowych, a zarazem dumą Royal Navy okresu II wojny światowej. Okręt należał do serii pięciu jednostek budowanych w stoczniach angielskich od 1937 roku. Wszystkie weszły do linii już po wybuchu wojny sukcesywnie w latach 1940-1942. 2 stycznia 1937 roku położono równocześnie stępki pod dwa pancerniki: "King George V" i "Prince of Wales". Wcześniej zwodowano "King George V" i on też szybciej wszedł do służby liniowej stając się prekursorem całej serii. W marcu 1941 roku okręt wcielono w skład Home Fleet z bazą macierzystą w Scapa Flow na Orkadach. W maju 1941 "King George V" wziął udział w akcji osaczania na Atlantyku hitlerowskiego pancernika "Bismarck" i razem z pancernikiem "Rodney" i kilkoma innymi brytyjskimi pancernikami, oraz 4 flotyllą niszczycieli [m.in. polski Piorun]bezpośrednio przyczynił się do zniszczenia niemieckiego okrętu. Od grudnia 1941 pancernik włączono do blokady floty niemieckiej i ochrony konwojów do ZSRR. W maju 1943 został skierowany na Morze Śródziemne i włączony do zespołu bojowego "Force-III". W lipcu tegoż roku siły zespołu stanowiły ochronę podczas inwazji wojsk sprzymierzonych na Sycylię. W październiku 1944 okręt skierowano na Pacyfik i wcielono w skład Brytyjskiej Floty Pacyfiku. Tam brał udział w działaniach wojennych przeciwko Japonii, aż do jej kapitulacji. Bliźniaczymi okrętami pancernika "King George V" były: "Prince of Wales", "Duke of York", "Anson" i "Howe". Wojny nie przetrwał tylko jeden -- "Prince of Wales", zatopiony przez japońskie lotnictwo w bitwie pod Kuantanem 10 grudnia 1941 roku. HMS "King George V" od marca 1946 pozostawał we flocie rezerwowej. W 1957 wycofano go ze służby, a 20 grudnia 1958 przekazano na złom, co ostatecznie nastąpiło na początku 1959 roku.
| | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Piątek, 11.01.2008 18:34:59 | | | | USS Louisiana (BB-71) | 
Budowa pancernika USS "Louisiana" (BB-71) została anulowana zanim położono jego stępkę.
"Louisiana" została zaplanowana jako pancernik typu Montana i była przeznaczona dla United States Navy. Byłaby czwartym okrętem nazwanym od stanu Luizjana.
Została zatwierdzona 19 lipca 1940, a kontrakt został przekazany Norfolk Navy Yard, Portsmouth (Wirginia), ale zanim położono stępkę, kontrakt został anulowany 21 lipca 1943. Była ostatnim amerykańskim pancernikiem zatwierdzonym do budowy. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Piątek, 04.01.2008 13:37:02 | | | | USS Wisconsin (BB-64) | 
USS Wisconsin (znak taktyczny BB-64) — amerykański pancernik typu Iowa, uczestnik II wojny światowej, wojny w Korei oraz I wojny w Zatoce Perskiej. Został zbudowany w Stoczni Marynarki Wojennej w Filadelfii i zwodowany 7 grudnia 1943 roku. Był drugim okrętem Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych noszącym nazwę pochodzącą od stanu Wisconsin. W trakcie II wojny światowej działał na Oceanie Spokojnym, gdzie brał udział m.in. w bitwie w Zatoce Leyte oraz osłonie lotniskowcowych grup uderzeniowych. Podczas wojny koreańskiej ostrzeliwał cele w Korei Północnej, wspierając Siły Zbrojne Narodów Zjednoczonych. Następnie przeniesiono go do floty rezerwowej, jednak 1 sierpnia 1986 roku został przywrócony do służby, a następnie zmodernizowany w ramach programu "600-ship Navy". W 1991 roku uczestniczył w I wojnie w Zatoce Perskiej.
USS "Wisconsin" wycofano ostatecznie ze służby we wrześniu 1991 roku. Jest odznaczony sześcioma gwiazdami (ang. battle star) za służbę w II wojnie światowej i wojnie koreańskiej. Otrzymał również pochwałę Navy Unit Commendation. Obecnie cumuje jako okręt-muzeum w Narodowym Centrum Morskim w Norfolk i oczekuje na gruntowną przebudowę, mającą na celu lepsze przystosowanie go do pełnienia funkcji jednostki muzealnej. 17 marca 2006 roku został skreślony z Rejestru Jednostek Floty (Naval Vessel Register). | | Karol | | komentarze (1) | dodaj komentarz |
| |
| Piątek, 04.01.2008 13:31:31 | | | | USS New Jersey (BB-62) | 
USS "New Jersey" (BB-62) (przezwisko to "Big J,") to amerykański pancernik typu Iowa. Jest drugim okrętem w United States Navy, który nosi nazwę pochodzącą od stanu New Jersey. Podobnie jak inne jednostki typu Iowa należy do ostatniego typu pancerników ukończonych w Stanach Zjednoczonych. Z czterech jednostek typu Iowa otrzymał najwięcej odznaczeń za walkę i był jedynym pancernikiem tego typu, który służył w czasie wojny wietnamskiej.
Wodowany 7 grudnia 1942 w stoczni Philadelphia Naval Shipyard. Służbę rozpoczął w styczniu 1944. Podczas swojej kariery "New Jersey" uczestniczył w walkach II wojny światowej m.in. w ostrzeliwaniu Guam i Okinawy oraz w rajdach lotniskowców na Wyspy Marshalla. Podczas wojny koreańskiej uczestniczył w rajdach wzdłuż wybrzeża Północnej Korei. Później został przeniesiony do floty rezerwowej, bardziej znanej jako "Mothball Fleet" (wolne tłumaczenie naftalinowa flota). Został reaktywowany w 1968 i wysłany do Wietnamu w ramach wspierania żołnierzy amerykańskich. Został ponownie wycofany do rezerwy w 1969. Ponownie został reaktywowany i zmodernizowany (zainstalowano m.in. rakiety Tomahawk) w latach osiemdziesiątych XX wieku jako część programu "600-ship Navy", później uczestniczył w misji podczas libańskiej wojny domowej w 1983 roku.
"New Jersey" został wycofany ostatecznie ze służby w 1991 roku, po otrzymaniu 15 odznaczeń battle star podczas służby w różnych konfliktach. Obecnie cumuje jako okręt-muzeum w Camden w stanie New Jersey. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Piątek, 04.01.2008 13:27:06 | | | | USS Iowa (BB-61) | 
USS Iowa (BB-61) okręt główny pancerników typu Iowa był czwartym okrętem United States Navy (ale dopiero drugim który wszedł do służby), którego nazwa pochodziła od stanu Iowa
Stępkę okrętu położono 27 czerwca 1940 roku w stoczni nowojorskiej. Nosił przydomek "The Big Stick" (wielki patyk). Został zwodowany 27 sierpnia 1942, matką chrzestną została Ilo Wallace, żona wiceprezydenta USA Henry`ego Wallace`a. Okręt przyjęto do służby 22 lutego 1943 z kapitanem Johnem L. McCrea na stanowisku kapitana. | | Karol | | komentarze (1) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 17:42:04 | | | | USS Alabama (BB-60) | Amerykański pancernik typu South Dakota, nazwany od stanu Alabama.
 Stępkę pancernika położono 1 lutego 1940 roku w stoczni Norfolk Navy Yard. Został zwodowany 16 lutego 1942, matką chrzestną była pani Lister Hill, żona starszego senatora (senior senator) z Alabamy. Okręt został przyjęty do służby 16 sierpnia 1942, z Georgem B. Wilsonem na stanowisku dowódcy.Okręt wziął udział w walkach II wojny światowej
Mieszkańcy stanu Alabama utworzyli "Stowarzyszenie Pancernika USS Alabama" ("USS Alabama Battleship Commission"), aby zebrać fundusze na stworzenie z pancernika "Alabama" okrętu-muzeum, który miał być pomnikiem mężczyzn i kobiet służących w czasie II wojny światowej. Okręt został przekazany organizacji 16 czerwca 1964, a formalnie przejęty 7 lipca 1964 w trakcie ceremonii w Seattle. "Alabama" został przeholowana na miejsce stałego pobytu do Mobile w stanie Alabama, gdzie dotarła 14 września 1964. Okręt został udostępniony zwiedzającym 9 stycznia 1965. W 1969 obok zakotwiczono okręt podwodny USS "Drum", ale w wyniku uszkodzeń jakich doznał podczas huraganu Georges został on przeniesiony na ląd i tam udostępniony zwiedzającym.
Odwiedzający mogą oglądać wnętrza wież artylerii głównej i dział przeciwlotniczych. Magazyn amunicyjny jest dostępny poprzez otwór wycięty w pokładzie (dostawiono tam schody umożliwiające zejście niżej)
"Alabama" jest okazjonalnie wykorzystywana jako schron w czasie huraganów. Podczas huraganu Katrina okręt odniósł uszkodzenia, co spowodowało ośmiostopniowy przechył i przesunięcie okrętu[1] i przemieszczenie się ze stałego miejsca zakotwiczenia. Rodziny 18 pracowników muzeum były na pokładzie podczas huraganu. W czasie huraganu mocno uszkodzony został także Pawilon Lotniczy, co spowodowało zniszczenie trzech wystawianych tam samolotów. Pod koniec 2005 roku zniszczenia zostały oszacowane na 4 miliony dolarów. Muzeum zostało otwarte ponownie 9 stycznia 2006 roku, gdy okręt miał nadal trzystopniowy przechył (co jest nadal korygowane). Pancernik i okręt podwodny został udostępniony zwiedzającym, ale Pawilon Lotniczy jest nadal zamknięty. | | Karol | | komentarze (1) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 17:34:51 | | | | USS Massachusetts (BB-59) |  Amerykański pancernik typu South Dakota. Zwodowany 23 września 1941, służył w marynarce amerykańskiej podczas II wojny światowej. W listopadzie 1942 roku u wybrzeży Casablanki stoczył walkę z nieukończonym francuskim pancernikiem "Jean Bart", uszkadzając go poważnie. Zatopił 2 niszczyciele, 4 statki i dok pływający, wziął udział w zatopieniu trzeciego niszczyciela. Po wojnie przeniesiony do rezerwy w 1947, od 1965 jest okrętem muzeum w Fall River w stanie Massachusetts.
| | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 17:32:28 | | | | USS South Dakota (BB-57) | 
Okręt główny pancerników typu South Dakota, nazwany od stanu Południowa DakotaOkręty typu South Dakota były drugim nowoczesnym typem amerykańskich pancerników. W ich projekcie położono nacisk na większe opancerzenie, mające dać ochrone przed pociskami 406 mm (pancerniki typu North Carolina miały zaprojektowany pancerz przeciw kalibrowi 356 mm). Ponieważ starano się utrzymać tą samą prędkość co w poprzednim typie przy zachowanej artyleri głównej należało skrócić kadłub aby się zmieścić w narzuconym limicie 35 tyś ton. Powodem tego jest posiadanie zbitej nadbudówki z ciasno zgromadzoną artylerią średnią. Ciasnotę powiększał fakt, że okręty były przewidziane jako jednostki flagowe, co wiązało sie z zabraniem dodatkowej przestrzeni w nadbudówce i dodaniem jednego piętra więcej.
Stępkę pancernika położono 5 lipca 1939 w Camden (New Jersey) w New York Shipbuilding Corporation. Został zwodowany 7 czerwca 1941, matką chrzestną została pani Harlan J. Bushfield. Okręt przyjęto do służby 20 marca 1942 z Thomasem L. Gatchem jako dowódcą.
Brał udział w działaniach II wojny światowej.
31 stycznia 1947 roku przeniesiony do rezerwy. Pozostał w niej do do momentu skreślenia z rejestru 1 czerwca 1962 roku. 25 października 1962 został sprzedany Lipsett Division, Luria Brothers and Company, Incorporated, na złom. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 17:23:05 | | | | USS Minnesota (BB-22) | .jpg) Pancernik typu Connecticut był drugim okrętem US Navy noszącym nazwę pochodzącą od 32 stanu USA. Jego stępka została położona w stoczni Newport News Shipbuilding Company 27 października 1903. Został zwodowany 8 kwietnia 1905, matką chrzestną była Rose Marie Schaller. Okręt przyjęto do służby 9 marca 1907 roku, z komandorem J. Hubbardem jako dowódcą. Po odbyciu dziewiczego rejsu w pobliżu Nowej Anglii "Minnesota" została przydzielona do zadania związanego z wystawą Jamestown Exposition, która odbywała sie w Jamestown (Wirginia) od 22 kwietnia do 3 września 1907. 16 grudnia okręt opuścił Hampton Roads jako jeden z 16 pancerników wysłanych przez prezydenta USA Theodora Roosevelta w podróż dookoła świata. Podróż ta znana jako "Great White Fleet" trwała do 22 lutego 1909, spełniając rolę środka odstraszającego na Pacyfiku, podnosząc prestiż USA jako globalnej siły oraz, co najważniejsze, pokazując Kongresowi ze silna flota wojenna oraz kwitnąca flota handlowa są potrzebne do utrzymywania rozrastających sie wpływów USA i ich zamorskich kolonii. Po powrocie z rejsu dookoła świata "Minnesota" zostałą przydzielona do Floty Atlantyckiej. Podczas następnych trzech lat działała głównie wzdłuż wschodniego wybrzeza USA, z jedną krótką wyprawą do kanału La Manche. W 1912 jej przydziały były związane mocno z sprawami dotyczącymi stosunków politycznych na kontynencie amerykańskim. Podczas pierwszej połowy roku pływała po wodach kubańskich i stacjonowała w bazie Guantanamo od 7 do 22 czerwca, wspierając akcję mające na celu wprowadzenie porządku podczas kubańskiej rewolucji. Następnej wiosny i lata pancernik pływał po wodach meksykańskich. W 1914 wracał dwukrotnie na wody meksykańskie ( 26 stycznia do 7 sierpnia i 11 października do 19 grudnia) w czasie gdy Meksyk był rozdzierany przez walki domowe. W 1915 okręt wznowił operacje w pobliżu wschodniego USA z okazjonalnymi rejsami w rejon Karaibów. Te działania kontynuował do listopada 1916, kiedy stał się okrętem flagowym Sił Rezerwowych Floty Atlantyckiej. 6 kwietnia 1917, gdy USA wypowiedziały wojnę państwom centralnym rozpoczynając swój udział w walkach I wojny światowej, "Minnesota" została ponownie włączona do aktywnej floty w cieśninie Tangier i została przydzielona do 4. Dywizjonu Floty Pancerników (ang. Division 4, Battleship Force). Podczas I wojny światowej był przeznaczony jako okręt szkoleniowy do treningu artylerzystów i mechaników. Pływał w rejonie środkowego Atlantyku do 29 września 1918. Tego dnia 20 mil od latarniowca Fenwick okręt wszedł na minę, prawdopodobnie położoną przez niemiecki okręt podwodny U 117. Po odniesieniu ciężkich uszkodzeń na sterburcie, ale bez strat w ludziach, pancernik dotarł do Filadelfii, gdzie przeszedł 5 miesięczny remont. 11 marca 1919, wrócił do aktywnej służby jako część Sił Krążowniczych i Transportowych (ang. Cruiser and Transport Force). Przydzielony do tych sił do 23 lipca, odbył trzy rejsy do Brestu i z powrotem, przewożąc z Europy do USA 3 000 weteranów I wojny światowej. Następnie przeznaczony ponownie na okręt szkolny "Minnesota" podjął dwa rejsy z podchorążymi w 1920 i w 1921 zanim został wycofany ze służby 1 grudnia 1921. Skreślony z Rejestru Morskiego tego samego dnia został rozbrojony w stoczni w Filadelfii a 23 stycznia 1924 został sprzedany na złom. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 17:19:21 | | | | USS Kansas (BB-21) |  Pancernik typu Connecticut był drugim okrętem US Navy nazwanym od stanu Kansas. Jego stępka została położona w stoczni New York Shipbuilding Corporation w Camden. Został zwodowany 12 sierpnia 1905, matką chrzestną była Anna Hoch - córka gubernatora stanu Kansas. Okręt został przyjęty do służby w stoczni filadelfijskiej 18 kwietnia 1907 z komandorem Charlsem E. Vreelandem jako dowódcą.
Nowy pancernik opuścił Filadelfię 17 sierpnia 1907 roku na dziewiczy rejs w pobliżu Provincetown i wrócił 24 września na poprawki do domu. Okręt dołączył do Wielkiej Białej Floty w Hampton Roads 9 grudnia i uczestniczył w przeglądzie przeprowadzonym przez Theodore Roosevelta. Amerykańskie okręty odwiedziły Port of Spain na Trynidadzie 23 grudnia i sześć dni później popłynęły do Rio de Janeiro. Stamtąd okręty popłynęły na południe wzdłuż wschodniego wybrzeża Ameryki Południowej. Po przepłynięciu cieśniny Magellana popłynęły na północ do Valparaíso w Chile i Callao Bay w Peru podążając do Zatoki Magdaleny w Meksyku. Tam pozostały miesiąc ćwicząc strzelania artyleryjskie.
Wielka Biała Flota osiągnęła San Diego 14 kwietnia 1908 i popłynęła do San Francisco 7 maja. Dokładnie dwa miesiące później okręty w szyku paradnym przeszły przez cieśninę Golden Gate i udały sie do Honolulu. Z Hawajów popłynęły do Auckland i po spędzeniu tygodnia w tym mieście, popłynęły do Melbourne, gdzie były witane z wielkim entuzjazmem.
"Kansas" po raz ostatni przebywał w pobliżu wybrzeży Australii 19 września gdy opuszczał Albany kierując się do portów filipińskich, japońskich i na Cejlon. Następnie przeszedł przez kanał sueski. Opuścił Port Said 4 stycznia 1909 kierując sie do Villefranche a później połączył sie z innymi okrętami w Gibraltarze. Port ten opuścił kierując sie do domu 6 lutego. Ponownie przeszedł przegląd przeprowadzony przez prezydenta Roosevelta gdy wchodził do Hampton Roads 22 lutego. Tak zakończył szeroko reklamowaną podróż, która miała zademonstrować siłę USA całemu światu.
Tydzień później pancernik wszedł do stoczni filadelfijskiej na przegląd. Naprawy ukończono 17 czerwca, a pancernik rozpoczął okres manewrów, szkoleń taktycznych i ćwiczeń bojowych, które trwały prawie do końca następnego roku. Z 2 Dywizjonem Pancerników (ang. Second Battleship Division) pancernik popłynął 15 listopada 1910 roku do Europy. Odwiedził w czasie tego rejsu Cherbourg, Isle of Portland (Anglia). Następnie wrócił do Hampton Roads via Kuba i Santo Domingo. Okręt ponownie opuścił USA 8 maja 1911 płynąc do Skandynawii, gdzie odwiedził Kopenhagę, Sztokholm, Kronsztad i Kilonię zanim wrócił do Provincetown 13 lipca. "Kansas" uczestniczył w ćwiczeniach floty na południe od wybrzeża wirginijskiego, a następnie wszedł do stoczni w Norfolk 3 listopada na przegląd.
Na początku 1912 okręt rozpoczął kilkumiesięczny okres manewrów w pobliżu Zatoki Guantanamo a następnie wrócił do Hampton Roads, gdzie służył jako jedna z kilku jednostek witających jednostki Niemieckiego Dywizjonu, który wizytował tamtejszy port w dniach 28 maja do 8 czerwca i Nowy Jork od 8 czerwca do 13 lipca.
Pancernik zaokrętował kadetów United States Naval Academy w Annapolis 21 czerwca w celu odbycia przez nich letniej praktyki. Pancernik oprócz innych portów odwiedził w czasie tej podróży Baltimore podczas Narodowej Konwencji Partii Demokratycznej, w czasie której został nominowany na kandydata prezydenta Woodrow Wilson. Po wyokrętowaniu studentów w Annapolis 30 sierpnia "Kansas" popłynął z Norfolk dopiero 15 listopada na rejs szkolny w rejon Zatoki Meksykańskiej. Wrócił do Filadelfii 21 grudnia i wszedł do stoczni na przegląd.
Po wyjściu ze stoczni 5 maja 1913 "Kansas" operował w okolicach wschodniego wybrzeża USA do 25 października, gdy wyszedł z portu Hampton Roads kierując sie do Genui. Stamtąd popłynął do Zatoki Guantanamo i póżniej do Meksyku, gdzie operował w pobliżu Vera Cruz i Tampico strzegąc interesów amerykańskich w czasie walk rywalizujących ze sobą frakcji i rewolucjonistów. Wrócił do Norfolk 14 marca 1914 i 11 kwietnia wszedł do stoczni filadelfijskiej na przegląd.
Pancernik opuścił Norfolk 1 lipca z ciałem wenezuelskiego ministra i dotarł do La Guaira 14 lipca. Następnie wrócił do patrolowania meksykańskiego wybrzeża w pobliżu Tampico i Vera Cruz wspierając Amerykańskie Siły Ekspedycyjne, które lądowały w tym rejonie. Okręt opuścił Vera Cruz 29 października aby potwierdzić raporty dotyczące niepokojów w Port au Prince na Haiti. Dotarł tam 3 listopada. Pancernik wyszedł z Port au Prince 1 grudnia i dotarł do Filadelfii tydzień później. Następnie brał udział w manewrach w pobliżu wschodniego wybrzeża USA i Zatoki Guantanamo do momentu wejścia 30 września 1916 do stoczni w Filadelfii na przegląd.
"Kansas" był stale w stoczni, gdy 6 kwietnia 1917 USA weszły do walki w I wojnie światowej. Pancernik wszedł na York River, płynąc z Filadelfii, 10 lipca i stał się częścią 4 Dywizjonu Pancerników (ang. 4th Battleship Division). Do jego zadań należało szkolenie załóg maszynowni i mechaników. Prawie całą wojnę spędził na rejsach szkoleniowych w zatoce Chesapeake, jedynie okazjonalnie biorąc udział w eskorcie i rejsach szkolnych do Nowego Jorku. Po zakończeniu wojny odbył 5 rejsów do Brestu w celu przewiezienia weteranów wojny do USA.
Okręt przeszedł przegląd w stoczni filadelfijskiej od 29 czerwca 1919 do 17 maja 1920. Trzy dni później dotarł do Annapolis gdzie zaokrętował podchorążych i popłynął 5 czerwca na rejs szkolny na wody Pacyfiku. Przeszedł przez kanał panamski, a następnie odwiedził Honolulu, Seattle, San Francisco, i San Pedro. Ostatni port opuścił 11 sierpnia, przeszedł przez kanał i odwiedził Guantanamo zanim wrócił do Annapolis 2 września.
"Kansas" stał się okrętem flagowym kontradmirała Charlesa F. Hughesa, dowódcy Battleship Division 4, Squadron 2 i przyszłego Szefa Operacji Morskich. Pancernik popłynął na Bermudy 27 września i został poddany inspekcji przeprowadzonej 2 października przez Edwarda VIII w Zatoce Grassey. Dwa dni później okręt wypłynął w rejs prowadzący przez kanał panamski i Samoa. Pancernik był w Pago Pago na Samowa 11 listopada, gdzie komandor Waldo Evans stał sie gubernatorem Amerykańskiego Samoa. Po odwiedzinach w hawajskich portach oraz przejściu przez kanał panamski pancernik odbył rejs po Morzu Karaibskim zanim wrócił do Filadelfii 7 marca 1921.
"Kansas" zaokrętował kadetów w Annapolis i popłynął 4 czerwca 1921, z trzema innymi pancernikami, do Christiana w Norwegii, Lizbony, Gibraltaru i Zatoki Guantanamo. Wrócił 28 sierpnia i wyładował studentów przed odwiedzeniem Nowego Jorku od 3 do 19 września. Wszedł do stoczni filadelfijskiej 20 września i został wycofany ze służby 16 grudnia. Został skreślony z rejestru okrętów 24 sierpnia 1923. Pancernik został sprzedany na złom zgodnie z ustaleniami traktatu waszyngtońskiego ograniczającego siły morskie największych krajów. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 17:15:46 | | | | USS Connecticut (BB-18) | .jpg)
To okręt główny swojego typu, który był przedstawicielem ostatniego typu amerykańskich pancerników określanych mianem przeddrednotów.
Stępkę okrętu położono 10 marca 1903, a chrzest okrętu odbył się 29 września 1904 roku. Matką chrzestną była pani A.Welles - wnuczka Gideona Wellesa, Sekretarza Marynarki podczas wojny secesyjnej. Okręt wszedł do służy 29 września 1906 roku z komandorem Wiliamem Swiftem jako dowódcą.
Okręt w swoją pierwszą misję popłynął na Kubę w styczniu 1907, ale został natychmiast odwołany do Nowego Jorku po wybuchu wśród załogi epidemii duru brzusznego. Po ponownym wyjściu w rejs pancernik wszedł na mieliznę w pobliżu Culebra (Puerto Rico). Według gazety Washington Post, kapitan wbrew radom nawigatora przeszedł ze złej strony boi nawigacyjnej co spowodowało wejście na mieliznę. Po dołączeniu do amerykańskiej Floty Atlantyckiej 16 kwietnia 1907 "Connecticut" został okrętem flagowym. Tego samego miesiąca uczestniczył w Prezydenckim Przeglądzie Floty i innych imprezach związanych z Ekspozycją Jamestown.
16 grudnia 1907, będąc stale okrętem flagowym, pancernik popłynął z Hampton Roads w rejs zespołowy dookoła świata (nazwany później rejsem Wielkiej Białej Floty). 8 maja 1908 Flota Atlantycka dołączyła do Floty Pacyficznej w Zatoce San Francisco i obie zostały poddane przeglądowi dokonanemu przez Sekretarza Marynarki. Następnie połączone floty razem popłynęły dalej (z pancernikiem "Connecticut" jako okrętem flagowym) dookoła świata pokazując światu siłę amerykańskiej marynarki. Flota wróciła do Hampton Roads 22 lutego 1909.
Służąc dalej jako okręt flagowy Floty Atlantyckiej do 1912 pancernik podróżował w pobliżu wschodniego USA i po Morzu Karaibskim podejmując rejsy ćwiczebne i uczestnicząc w różnego rodzaju uroczystościach. Pomiędzy 2 listopada 1910 a 17 marca 1911 okręt odbył długą podróż po europejskich wodach. Pomiędzy 1913 a 1915 "Connecticut" służył w Czwartym Dywizjonie Floty Atlantyckiej, zwykle jako okręt flagowy. Poza krótkim rejsem na Morze Śródziemne w październiku i listopadzie 1913, pancernik służył na Karaibach chroniąc amerykańskich obywateli i interesów kraju w czasie niepokojów społecznych w Meksyku i na Haiti.
Po naprawach i tymczasowej służbie jako okręt koszarowy dla młodych marynarzy w stoczni filadelfijskiej w 1916 "Connecticut" wrócił do normalnej służby 3 października 1916 jako okręt flagowy Piątej Dywizji Floty Pancerników Floty Atlantyckiej (Fifth Division, Battleship Force, Atlantic Fleet). Nadal operował na wodach położonych w pobliżu wschodniego wybrzeża USA i na Karaibach do momentu wejścia USA do I wojny światowej. W czasie tego konfliktu okręt bazował w York River w stanie Wirginia i odbywał ćwiczenia w Zatoce Chesapeake. Okręt służył do trenowania kadetów i obsady dział dla floty handlowej. Pod koniec wojny okręt służył jako transportowiec. Pomiędzy 6 stycznia a 22 czerwca 1919 odbył cztery podróże z żołnierzami wracającymi z Francji. 23 czerwca ponownie zmieniono przydział okrętu i pancernik ponownie stał się okrętem flagowym - tym razem 2 Dywizjonu Pancerników (Battleship Squadron 2) Floty Atlantyckiej.
W lecie 1920 "Connecticut" popłynął na Karaiby i na Zachodnie Wybrzeże USA zabierając w rejs kadetów i uczestników rezerwy. Następne lato spędził na podobnym rejsie - tym razem na wodach europejskich. Po powrocie do Filadelfii 21 sierpnia 1921 okręt został przydzielony jako flagowiec do Floty Pacyfiku. Dotarł do San Pedro w Kalifornii 28 października, a podczas rejsu w czasie następnego roku wziął udział w ćwiczeniach. Pancernik wszedł do Puget Sound Navy Yard 16 grudnia 1922 i został tam wycofany ze służby 1 marca 1923. Okręt sprzedano na złom 1 listopada 1923 zgodnie z ustaleniami traktatu waszyngtońskiego. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 16:59:54 | | | | USS Maryland (BB-46) |   Pancernik typu Colorado był trzecim z rzędu okrętem uhonorowanym nazwą stanu USA. Stępkę pod okręt położono 24 kwietnia 1917 roku w stoczni Northrop Grumman Newport News. Okręt zwodowano 20 marca 1920 roku, a wszedł do służby 21 lipca 1921 z komandorem C. F. Prestonem jako dowódcą.
Wyposażony w nowe działa kalibru 406 mm, po raz pierwszy użyte na amerykańskim okręcie, oraz nową katapultę dla samolotów, USS "Maryland" był dumą US Navy i brał udział w wielu uroczystościach, takich jak wręczenie świadectw absolwentom United States Naval Academy w 1922. W 1925 odwiedził Australię i Nową Zelandię. Był jednym z głównych okrętów i podstawą US Navy podczas niestrudzenie prowadzonych treningów floty.
W 1940 Maryland i inne pancerniki zostały przebazowane do Pearl Harbor. Jego obecność 7 grudnia 1941 roku w alei pancerników wzdłuż Wyspy Ford zakończyło się dla okrętu niemal tragicznie, gdyż japońskie bombowce celnie zrzuciły na niego 2 bomby. W trakcie ataku załodze okrętu udało się włączyć do akcji wszystkie działka plot i najcięższe karabiny maszynowe (z których później zrezygnowano). Pomimo pożarów cały czas prowadzony był skuteczny ogień do japońskich bombowców. Po zakończeniu ataku własne drużyny przeciwpożarowe zostały wysłane na bliźniacze okręty. Zacumowany równolegle pancernik Oklahoma uchronił okręt przed torpedami więc uszkodzenia nie były poważne. Jeszcze w grudniu pancernik o własnych siłach opuścił Pearl Harbor, by 30 grudnia wpłynąć do doków naprawczych w Puget Sound na zachodnim wybrzeżu USA.
Wrócił do służby 26 lutego 1942 roku, nie tylko naprawiony, ale też zmodernizowany. Podczas ważnej bitwy o wyspę Midway stare i powolne (w porównaniu do lotniskowców) pancerniki, nie mogąc dotrzymać kroku lotniskowcom trzymały się z boku jako wsparcie. Po tej akcji "Maryland" aż do 1 sierpnia brał udział w ciągłych ćwiczeniach, po czym wrócił do Pearl Harbor.
Podczas ogromnych operacji desantowych na Pacyfiku siła ognia "Maryland" i podobnych okrętów odgrywała sporą rolę, gdyż było to główne wsparcie dla lądującej piechoty morskiej.
Po krótkiej służbie ochronnej konwojów do Australii "Maryland" i USS Colorado zajęły się wspomaganiem desantu na atolu Tarawa, gdzie był okrętem flagowym. W czasie operacji w atolu, w wyniku wstrząsów wywołanych przez oporopowrotniki dział zepsuło się radio. Bez radia na okręcie flagowym żaden inny okręt nie był w stanie odebrać współrzędnych celów od piechoty morskiej, gdyż takowe komendy musiały przejść przez "Maryland". Usterkę jednak dość szybko naprawiono i ogień pancerników pomógł wywalczyć żołnierzom USMC drogę do zwycięstwa.
Następną akcją było wsparcie ogniem lądujących oddziałów na mocno okopanym atolu Kwajalein, gdzie również ogień z dział "Maryland" okazał się nieoceniony.
Kolejną operacją było lądowanie na wyspie Saipan. 3 dni ognia z morza miały zmiękczyć japońskich obrońców, ale pojedynczy japoński bombowiec, G4M Betty, lecąc nisko nad górami Saipanu zaatakował dwa zakotwiczone pancerniki - USS Pennsylvania i USS "Maryland", zrzucając torpedę. Torpeda trafiła "Maryland" w burtę, w okolicach dziobu. Straty jednak nie były poważne. Jednostka odpłynęła do Eniwetok, a stamtąd do Pearl Harbor.
Po naprawie kolejnym celem było ostrzelanie razem z innymi jednostkami wyspy Palau. Po dość długim ostrzale obrona została przełamana i okręty mogły odpłynąć.
Następnie przypisany do 7 floty wspomagał kolejny desant - na Filipinach, gdzie brał udział w bitwie o Leyte. W listopadzie okręt został trafiony przez samolot kamikaze, lecz odniósł tylko lekkie uszkodzenia. W grudniu, 1944 został odesłany do Pearl Harbor gdzie przeszedł dwumiesięczny remont.
7 kwietnia okręt został trafiony przez samolot kamikaze niedaleko Okinawy. Uszkodzenia nie były ciężkie, lecz okręt został odesłany do Stanów Zjednoczonych gdzie podczas remontu przeszedł też ostatnią modernizację, otrzymując nowe działa 127 mm.
Okręt przeszedł do rezerwy w 1946, i był złomowany w 1959. | | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 27.12.2007 16:53:03 | | | | HMS Hood |  Brytyjski krążownik liniowy, zaprojektowany pod koniec I wojny światowej, największy okręt świata w okresie międzywojennym. Zatopiony w 1941 roku przez pancernik "Bismarck".
HMS "Hood" był ostatnim zbudowanym okrętem na świecie, oficjalnie należącym do klasy krążowników liniowych i zarazem najpotężniejszym z nich. Według brytyjskiej doktryny, krążowniki liniowe cechowała duża prędkość w porównaniu z pancernikami, uzyskana kosztem grubości i masy pancerza, a także ilości dział głównej artylerii. Typ Hood stanowił jednakże, według ostatecznego projektu, ogniwo przejściowe pomiędzy krążownikami liniowymi a pancernikami, będąc protoplastą późniejszej generacji szybkich pancerników. Przy znacznie większej prędkości, nie ustępował ówczesnym pancernikom brytyjskim uzbrojeniem, a jedynie nieznacznie ustępował opancerzeniem. Rozpoczęto budowę czterech okrętów tego typu ("Hood", "Rodney", "Howe" i "Anson"), lecz ostatecznie ukończono tylko "Hood", a z pozostałych trzech zrezygnowano przed wodowaniem.
Stępkę pod budowę "Hooda" położono w stoczni firmy John Brown & Company Ltd. w Clydebank 31 maja 1916 roku - przypadkiem w dniu bitwy jutlandzkiej, w której wyleciały w powietrze 3 brytyjskie krążowniki liniowe. Na podstawie doświadczeń wojennych, głównie z bitwy jutlandzkiej, projekt poddano rewizji i ponownie położono stępkę dnia 1 września 1916. Przede wszystkim pogrubiono opancerzenie pionowe z 203 do 305 mm, do standardu zbliżonego do pancerników, pogrubiono także opancerzenie artylerii, bez zmian jednak pozostawiono cienki pancerz poziomy pokładu. Na skutek zmian wzrosła wyporność i spadła nieznacznie prędkość, do i tak wysokiej wartości. Ostatecznie projekt zatwierdzono w sierpniu 1917. W dniu 22 kwietnia 1918 roku zwodowano kadłub okrętu, a ostateczne jego wyposażenie zakończono 5 marca 1920 roku, choć już od dnia 1 stycznia 1920 roku okręt oficjalnie włączono w skład Royal Navy. Jego bazą stał się początkowo port Rosyth, a następnie Scapa Flow.
Działania bojowe
W dniu 31 sierpnia 1939 roku HMS "Hood" został postawiony w stan pełnej gotowości bojowej i po wypowiedzeniu przez Wielką Brytanię wojny Niemcom 3 września 1939 roku, okręt był gotowy do działań. W pierwszy rejs bojowy wyruszył 8 września 1939 roku w rejon Wysp Owczych. Później kilkakrotnie wychodził na patrole bojowe na Morze Norweskie i w rejon Cieśniny Duńskiej, w czasie których nie doszło do spotkań z okrętami niemieckimi.
Kapitulacja Francji 17 czerwca 1940 roku zmieniła sytuację w rejonie Morza Śródziemnego, HMS "Hood" został włączony w skład sformowanego w Gibraltarze zespołu floty brytyjskiej Force H. W skład tego zespołu wchodziły oprócz HMS "Hood", okręty liniowe "Resolution" i "Valiant", lotniskowiec "Ark Royal", krążowniki lekkie "Arethusa" i "Enterprise" oraz 11 niszczycieli.
W dniach 2 – 7 lipca 1940 roku zespół H wziął udział w ramach operacji "Catapult" w ataku na francuskie okręty zgrupowane w porcie wojennym Mers el-Kebir koło Oranu w Algierii, w wyniku której zniszczono większość okrętów francuskich znajdujących się w porcie. Operacja ta wyeliminowała praktycznie marynarkę francuską z basenu Morza Śródziemnego oraz usunęła niebezpieczeństwo przejęcia okrętów francuskich przez Niemców.
W dniu 4 sierpnia 1940 roku "Hood" opuścił Morze Śródziemne i od 10 sierpnia znowu jego portem został Scapa Flow. Z portu tego jeszcze kilkakrotnie wychodził w patrole bojowe, w poszukiwaniu niemieckich okrętów liniowych, które usiłowały przedrzeć się na Atlantyk.
W dniu 21 maja 1941 roku dwa okręty liniowe pod dowództwem – dowódcy Dywizjonu Krążowników Liniowych Home Fleet – wiceadm. Lancelota Ernesta Hollanda, HMS "Hood" i "Prince of Wales", wypłynęły ze Scapa Flow w celu przechwycenia próbujących przedrzeć się na Atlantyk niemieckich okrętów: pancernika "Bismarck" i krążownika "Prinz Eugen".
W dniu 24 maja 1941 roku doszło do spotkania zespołów brytyjskich i niemieckich okrętów w Cieśninie Duńskiej. Jako pierwszy otworzył ogień HMS "Hood", w kierunku krążownika "Prinz Eugen". Po chwili do walki włączył się również "Prince of Wales", obierając za cel "Bismarcka", co następnie uczynił również "Hood". Po 2 minutach odpowiedzieli ogniem Niemcy koncentrując się na czołowym okręcie, którym był "Hood". Prawdopodobnie trzecia salwa z okrętu HMS "Hood" była celna. W "Hood" trafił jeden pocisk 203 mm z niemieckiego krążownika wzniecając pożary na śródokręciu w połowie odległości między rufowym kominem, a masztem rufowym. Około godziny 6:00 piąta salwa z pancernika "Bismarck" oddana z odległości 15000 m nakryła okręt brytyjski i trafiła w okolice głównego masztu. Najprawdopodobniej pocisk dotarł do magazynu pocisków 4 calowych, a te wybuchając zainicjowały detonację pocisków 15 calowych w sąsiednim magazynie. Wewnętrzna eksplozja zniszczyła część rufową pozostawiając na polu bitwy unoszącą się część dziobową, która po chwili uniosła się w pionie i zsunęła pod powierzchnię. Wraz z okrętem zginęła większość załogi – 1418 oficerów i marynarzy, w tym czterech Polaków. Uratowało się zaledwie 3 marynarzy. Na okręcie zginął także wiceadm. Holland.
Konstrukcja krążownika liniowego HMS "Hood"
Kadłub
Kadłub "Hood" podzielony był grodziami poprzecznymi na 25 głównych przedziałów wodoszczelnych, te z kolei podzielone były grodziami wzdłużnymi i poprzecznymi na mniejsze podprzedziały. Poniżej pokładu głównego grodzie główne nie miały otworów poza niezbędnymi do przeprowadzenia przewodów elektrycznych i hydraulicznych. Wszystkie przedziały o zasadniczym funkcjonowaniu miały szyby prowadzące na główny lub górny pokład. Pomieszczenia mieszkalne, gospodarcze i warsztatowe znajdowały się powyżej głównego pokładu. Kadłub miał podwójne dno i stanowił podstawę grodzi przeciwtorpedowej wraz z przedziałem zwanym bulge ("bąbel" przeciwtorpedowy).
Sztywność wzdłużna okrętu była utrzymywana prze pokład dziobowy i górny. Dodatkowym wzmocnieniem wzdłużnym były grodzie burtowe, ciągnące się wzdłuż kotłowni okrętu.
Podstawowym elementem stanowiącym o wytrzymałości wzdłużnej okrętu był pokład dziobowy, ciągnął on się od dziobu do podstawy wieży X. Zbudowany był on z blachy o grubości 51 mm, natomiast wokół wieży działa – 38 mm. Pokład górny stanowił pokład wytrzymałościowy dla rufy okrętu, jego grubość wynosiła 51 mm. Pozostałe pokłady były pokryte blachą o grubości od 9,5 mm do 38 mm.
Opancerzenie
Opancerzenie pokładów HMS "Hood" wykonane były z stali konstrukcyjnej. Natomiast pas pancerny burt, wież dowodzenia, artyleryjskich i barbet zbudowane były z stali pancernej.
Napęd
Napęd okręty składał się czterech kotłowni i 3 maszynowni. Para wytwarzana był w 24 kotłach wodnorurkowych typu Yarrow. Mazut do opalania kotłów dostarczany był ze zbiorników burtowych i dennych umieszczonych obok kotłowni. W maszynowniach znajdowały się 4 turbiny typu Curtis, zmodernizowane w zakładach John Brown & Company Ltd., gdzie produkowano je jako Brown-Curtis, każda turbina napędzała jedną z 4 śrub napędowych.
Urządzenia pomocnicze
Okręt wyposażony był w elektrownię pokładową składającą się w 8 prądnic o mocy 200 kW każda, z tego 4 napędzane były maszynami parowymi, 2 turbinami, a ostatnie dwie silnikami wysokoprężnymi. Prądnice zasilały obwód główny prądu stałego o napięciu 220 V. Prądnice dostarczały również prąd zmienny o napięciu 135 V. Podział sposobu zasilania prądnic pozwalał na dużą autonomiczność tego systemu w przypadku awarii jednego z urządzeń napędowych.
Wieże artylerii głównej były napędzane przez instalację hydrauliczną, przy czym istniały 4 pompy zasilające instalację hydrauliczną. Każda z nich mogła obsługiwać cały system lub tylko jego część.
Okręt wyposażony był również w system pomp służących do zatapiania zagrożonych pożarem przedziałów, wypompowywania wody z zalanych przedziałów lub zęz. System ten składał się z 10 pomp o napędzie parowym oraz 10 pomp o napędzie elektrycznym. Ponadto zamontowano dodatkowo 13 pomp ratowniczych o napędzie elektrycznym, służyły one do gaszenia pożarów.
| | Karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Środa, 19.12.2007 22:06:26 | | | | Arizona | 
USS Arizona (BB 39) – amerykański pancernik typu Pennsylvania. Budowę tego okrętu rozpoczęto 16 marca 1914 roku, wodowanie odbyło się w stoczni New York Navy Yard 19 czerwca 1915 a do służby wszedł 17 października 1916 roku. W sumie zbudowano 2 okręty tego typu, bliźniaczą jednostką był pancernik USS "Pennsylvania".
W latach 1929-1931 przeszedł gruntowną przebudowę.
Został zatopiony 7 grudnia 1941, o godzinie 8:10, podczas japońskiego ataku na Pearl Harbor. Jedna z ciężkich bomb o masie 800 kg zrzuconych podczas ataku z lotu poziomego, po przebiciu pierwszych dwóch lekkich pokładów, eksplodowała w zetknięciu z głównym pokładem pancernym, częściowo go tylko przebijając. Jednak podmuch eksplozji detonował znajdujący się na pokładzie niżej (pokład przeciwodłamkowy) magazyn czarnego prochu bezdymnego, służącego do wystrzeliwania samolotów z katapult okrętowych (tego magazynu w czasie wojny nie powinno tam być). Fala wybuchu przeniknęła w głąb okrętu poprzez szyby wentylacyjne i otwarte włazy pionowe, docierając do głównego magazynu ładunków miotających pod barbetą wieży nr 2, detonując go. W straszliwej eksplozji pancernik uległ całkowitej zagładzie, bardzo szybko osiadając na dnie (w niecałe 9 minut). Wybuch spowodował natychmiastową śmierć 3/4 załogi, 1177 osób na pokładzie. W tym samym momencie trafiony 9 torpedami został pancernik USS "Oklahoma". W trakcie postoju w Pearl Harbor do burty USS "Arizona" przycumowany był okręt naprawczy USS "Vestal", który po eksplozji musiał się natychmiast odcumować, inaczej zostałby natychmiast zniszczony przez płonącą Arizonę. W trakcie odcumowywania od pancernika, "Vestal" został trafiony przez 2 lekkie bomby. Wrak pancernika nie został wydobyty. Postawiono na nim w poprzek pięćdziesięciometrowe mauzoleum USS Arizona Memorial.
| | Karol | | komentarze (2) | dodaj komentarz |
| |
| Środa, 19.12.2007 22:00:15 | | | | Missouri | 
USS "Missouri" (BB-63) (przezwiska to "Mighty Mo" lub "Big Mo") to amerykański pancernik typu Iowa. Jest trzecim okrętem w United States Navy, który nosi nazwę pochodzącą od stanu Missouri. Podobnie jak inne jednostki typu Iowa należy do ostatniego typu pancerników ukończonych w Stanach Zjednoczonych. Na pokładzie "Missouri" 2 IX 1945 r. podpisano kapitulację Japonii, kończąc tym samym II wojnę światową.
"Missouri" został zamówiony 12 czerwca 1940, a jego stępkę położono w New York Navy Yard w Nowym Jorku w dzielnicy Brooklyn 6 stycznia 1941.
Podczas swojej kariery "Missouri" uczestniczył w walkach II wojny światowej w bitwie o Iwo Jima i w walkach o Okinawę oraz w rajdach na główne japońskie wyspy Hokkaidō i Honshū. Po II wojnie światowej wrócił do Stanów Zjednoczonych, następnie uczestniczył w walkach wojny koreańskiej. Po ponownym powrocie do USA został przeniesiony do floty rezerwowej, bardziej znanej jako "Mothball Fleet" (wolne tłumaczenie naftalinowa flota), w 1955 roku. Został reaktywowany i zmodernizowany w 1984 roku jako część programu "600-ship Navy", później uczestniczył, w roku 1991, w wojnie w Zatoce Perskiej.
"Missouri" został wycofany ostatecznie ze służby 31 marca 1992, po otrzymaniu 11 odznaczeń battle star podczas służby w różnych konfliktach. Znajdował się w Naval Vessel Register (ang. Rejestrze Jednostek Morskich) do stycznia 1995, kiedy go skreślono z listy jednostek aktywnych. W roku 1998 został przekazany Missouri Memorial Association i obecnie cumuje jako okręt-muzeum w Pearl Harbor na Hawajach | | Karol | | komentarze (1) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 06.12.2007 22:08:01 | | | | Pancernik Bismarck. | Pancerniki "Niemcy"
1.
Bismarck - najpotężniejszy niemiecki pancernik z okresu II wojny światowej.
Historia
Budowę okrętu rozpoczęto 1 lipca 1936 roku w stoczni Blohm und Voss w Hamburgu. Pancernik Bismarck wszedł do służby w Kriegsmarine 24 sierpnia 1940 r. Jego dowódcą został komandor Ernst Lindemann. 28 września 1940 Bismarck wyszedł w swój pierwszy rejs do Gdyni (Gotenhafen), która miała być jego głównym portem postojowym. Okręt został przeznaczony wraz z Scharnhorstem, Gneisenau, Prinz Eugenem i Tirpitzem, do działań mających wiązać okręty Royal Navy i tym samym umożliwiać innym jednostkom swobodę działania przeciwko konwojom zaopatrzeniowym.
Rozkazem z 22 kwietnia 1941 r. dowódca flotylli admirał Günther Lütjens nakazał rozpoczęcie akcji Rheinübung. Okręt flagowy dowódcy floty Bismarck i Prinz Eugen miały przebić się na północny Atlantyk i niszczyć aliancki tonaż. 5 maja na pokład okrętu wszedł Hitler, który wiązał duże nadzieje z okrętem. Grupa operacyjna - pancernik, ciężki krążownik i eskorta niszczycieli - wyszła w morze 19 maja, biorąc kurs na Cieśniny Duńskie. 21 maja okręty zacumowały w fiordzie w Bergen, gdzie zostały wykryte przez samoloty RAF. Do wykrycia i zniszczenia niemieckiej grupy dowódca Home Fleet admirał sir John Tovey wyznaczył armadę w skład, której wchodziły jednostki : "Prince of Wales", "King George V", "Hood", "Repulse" i "Victorious".
22 maja niemieckie pancerniki wyszły ponownie w morze kierując się na północ, na tzw. Drogę Duńską. 23 maja lewym trawersem minęły Islandię, osiągając granicę lodów, i obrały kurs na południe. Podczas tego manewru Bismarck został dostrzeżony przez brytyjski ciężki krążownik HMS Suffolk i wezwany potem do pomocy HMS Norfolk, do którego Bismarck otworzył nieskuteczny ogień. 24 maja doszło do spotkania grupy niemieckiej z Hoodem i Prince of Wales. W trakcie pojedynku artyleryjskiego został zatopiony największy brytyjski okręt HMS "Hood" a Bismarck został trafiony trzema pociskami kalibru 356 mm. Uszkodzenia spowodowały min. ograniczenie maksymalnej prędkości Bismarcka do 21 węzłów. Lütjens postanowił płynąć do portu w St. Nazaire i odkomenderował Prinz Eugena do prowadzenia samodzielnych działań. Prinz Eugen wziął kurs na Brest, do którego bezpiecznie dopłynął 1 czerwca. Mimo licznych manewrów Bismarckowi nie udawało się zerwać kontaktu z brytyjskimi jednostkami, które były wyposażone w radary. Bismarck stoczył krótką potyczkę z Prince of Wales oraz z samolotami z lotniskowca Victorious. W pościg za Bismarckiem, prócz okrętów już zaangażowanych w działania, Admiralicja rzuciła wszystkie jednostki operujące w tej partii akwenu: pancerniki Rodney i Ramilies, krążownik liniowy Renown, lotniskowiec Ark Royal, krążowniki "Sheffield", "London", "Edinbourgh" i grupa 21 niszczycieli.
Mimo tak licznego pościgu 25 maja udało się Bismarckowi wymanewrować okręty brytyjskie i zerwać kontakt z pościgiem. Przez 31 godzin Bismarck płynął niezauważony w kierunku francuskich portów. Dopiero 26 maja o 10:30 Bismarck został namierzony przez załogę latającej łodzi Catalina, a Sheffield nawiązał kontakt wzrokowy z niemieckim pancernikiem o godz. 17:40. Admirał Tovey rozkazał samolotom z Ark Royal wykonanie ataku torpedowego. Atak samolotów Swordfish okazał się skuteczny; jedna z torped trafiła w stery Bismarcka, który stracił zdolność do manewrowania. Na pomoc Bismarckowi wysłano U-booty operujące w Zatoce Biskajskiej. Około 22:30 najpierw polski niszczyciel ORP Piorun, a potem angielski "Zulu" odkryły Bismarcka. Polski okręt wdał się w skuteczną wymianę ognia z pancernikiem, nie dając się trafić. 27 maja o godz. 08:43 dowódcy "King George V" i "Rodneya" zobaczyli uszkodzonego Bismarcka. Do tych okrętów dołączyły jeszcze "Norfolk" i ciężki krążownik "Dorsetshire". Wywiązała się zażarta bitwa. O godzinie 09:31 ciężka artyleria na Bismarcku zamilkła. Anglicy wstrzymali ogień o 10:16. O godzinie 10:25 ciężki krążownik Dorsetshire odpalił w stronę pancernika 2 torpedy, a w chwilę potem trzecią. Dziesięć minut później Bismarck zaczął pogrążać się w morzu, po czym przewrócił się do góry stępką i zatonął. Z 2220 zaokrętowanych na Bismarcku marynarzy uratowało się 115 rozbitków.
Ostateczne rozstrzygnięcie, co było przyczyną zatopienia Bismarcka jest dyskusyjne. Anglicy twierdzą, że pancernik zatonął na skutek trafienia przez torpedy wystrzelone z krążownika "Dorsetshire", natomiast Niemcy uważają, ze pływalność okrętu do końca nie była zagrożona, i że pancernik zatonął na skutek odpalenia przez załogę ładunków wybuchowych umieszczonych w dnie okrętu.
Opancerzenie
* burty: 320 mm
* pokład pancerny: 80-100 mm
* pokład górny: 50 mm
| | karol | | komentarze (2) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 06.12.2007 22:03:17 | | | | Pancernik Mutsu | 
Mutsu (陸奥) - pancernik japoński typu Nagato. Stępkę pod jego budowę podłożono 1 czerwca 1918 roku w stoczni japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej w Yokosuce; wodowanie miało miejsce 31 maja 1920, a 24 października 1921 roku okręt został ukończony. W okresie międzywojennym okręt przeszedł dwie poważne modernizacje, które całkowicie zmieniły sylwetkę okrętu (usunięto przedni komin, całkowicie przebudowano główne nadbudówki i zastąpiono stary system kierowania ogniem) a także zwiększyły wyporność. Wymieniono kotły napędowe na maszyny o większej mocy i zainstalowano wyposażenie lotnicze (hangar, katapultę i trzy wodnosamoloty zwiadowcze).
Oprócz udziału w bitwie o Midway, gdzie "Mutsu" wchodził w skład tyłowych tzw. Sił Głównych pod dowództwem adm. Isoroku Yamamoto, oraz misji zaopatrzeniowej na wyspę Guadalcanal pancernik nie wziął udziału w żadnej operacji wojennej. 8 czerwca 1943, prawdopodobnie na skutek zaniedbań ze strony załogi przy załadunku amunicji dział artylerii głównej, okręt eksplodował i spoczął na dnie Morza Wewnętrznego. W wyniku wybuchu zginęło ponad 1000 marynarzy, w tym 140 kadetów i instruktorów ze szkoły lotnictwa morskiego. Na stanowisku dowodzenia poległ także dowódca "Mutsu", kpt. Teruhiko Miyoshi, pośmiertnie awansowany do rangi kontradmirała.
| | karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 06.12.2007 22:00:43 | | | | Pancernik Kongo. | 
Kongo to japoński krążownik liniowy typu Kongo z okresu I i II wojny światowej. Od 1931 klasyfikowany jako szybki pancernik.
Historia
W 1911 Japonia złożyła w brytyjskiej stocznia Vickers zamówienie na swój pierwszy krążownik liniowy. Projekt jednostki bazował na budowanym dla Turcji okręcie liniowym "Reshadije". Stępkę pod "Kongo" położono 17 stycznia 1911. Wodowanie okrętu miało miejsce 18 maja 1912, a wejście do służby 16 sierpnia 1913.
W 1929 rozpoczęła się trwająca dwa lata modernizacja okrętu podczas której wymieniono urządzenia siłowni, a także wzmocniono opancerzenie. W 1935 okręt poddano kolejnej trwającej 2 lata modernizacji w ramach której zwiększono moc siłowni i dodano katapultę dla samolotów rozpoznawczych.
Zastosowanie
W czerwcu 1942 w ramach zespołu ubezpieczającego "Kongo" wziął udział w bitwie o Midway. W październiku 1942 brał udział o walkach o Guadalcanal gdzie ostrzeliwał pociskami artylerii głównej amerykańskie lotnisko. W październiku 1944 podczas bitwy o Leyte przyczynił się do zatopienia lotniskowca eskortowego USS "Gambier Bay" (CVE-73). "Kongo" zatonął 21 listopada 1944 po trafieniu 3 torpedami wystrzelonymi z amerykańskiego okrętu podwodnego USS "Sealion" (SS-315). Z załogi zginęło 1250 osób. Przeżyło 13 oficerów i 224 podoficerów i marynarzy.
| | karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 06.12.2007 21:58:48 | | | | Pancernik Nagato. |
Nagato (長門) - japoński pancernik typu Nagato z okresu II wojnie światowej. Siostrzanym okrętem był . "Mutsu"Nagato był pierwszym na świecie okrętem uzbrojonym w artylerię główną kaliber 406 mm, potem jako jedyny pancernik w historii posiadał działa kalibru 410 mm.
Historia
Stępkę pod "Nagato" położono 28 sierpnia 1917 w stoczni Kure Kaigun Kosho w Kure . Został wodowany 19 listopada 1919 a wcielenie do służby nastąpiło 15 listopada 1920 . W 1936 okręt przeszedł gruntowną modernizację która zakładała min. przedłużenie rufy o 8,7 m, wymianę turbin parowych na nowe i zastąpienie 21 kotłów z których 6 było opalanych węglem, 10 kotłami całkowicie opalanymi ropą. Dzięki zwiększeniu kąta podniesienia dział artylerii głównej zwiększył się zasięg ognia. Dodano także katapultę dla samolotu.
Wraz z wybuchem II wojny światowej "Nagato" został okrętem flagowym japońskiej floty i punktem dowodzenia admirała Isoruku Yamamoto. Z jego pokładu wysłano rozkaz do ataku na Pearl Harbor. W czerwcu1942 był częścią zespołu ubezpieczającego w bitwie o Midway nie wziął jednak bezpośredniego udziału w walkach. | | karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Czwartek, 06.12.2007 13:25:38 | | | | Yamashiro | Yamashiro - japoński pancernik z okresu pierwszwej i II wojnie światowej. Był pierwszym japońskim okrętem wyposażonym w katapultę dla samolotów. Nazwa pochodzi od prowincji w Japonii.
Historia
Uczestniczył w bitwie o Leyte gdzie 25 października 1944 został trafiony czterema torpedami i zatonął.
Hiei
Hiei (nazwa góry gdzie znajdują się palankiny władców japońskich) - japoński okręt klasy pancernik , od 1940 klasyfikowany jako szybki pancernik , typu Kongo , służący podczas I i II wojnie światowej.
Budowa
"Hiei" zbudowany został jako drugi okręt typu Kongo , a pierwszy zbudowany w Japonii (w stoczni w Yokosuka ). Przy jego budowie jeszcze około 30% materiałów i mechanizmów było importowanych z Wielkiej brytani . Budowę rozpoczęto 4 listopada 1911, okręt wodowano 21 listopada 1912, wszedł do służby 4 sierpnia 1914. Okręt otrzymał nazwę "Hiei" od góry na północny wschód od Kioto.
4.Ise
Ise japoński okręt klasy pancernik z okresu drugiej wojnie światowej. Wraz z bliźniaczą jednostką "Hyuga" przebudowany na pancerniko-lotniskowiec.
Historia
Pancernik "Ise" został zaprojektowany jako ulepszona wersja jednostek typu Fuso. Budowę w stoczni Kawasaki Heavy Industries w Kobe rozpoczęto 5 maja1915. Wodowanie miało miejsce w listopadzie 1916 a oddanie do służby 1 grudnia 1971. W latach 1921- 1928 i 1934-1937okręt przeszedł modernizacje dzięki którym otrzymał m.in: dodatkowe opancerzenie, katapultę dla samolotu i dodatkowe działa przeciwlotnicze. Wymieniono siłownie okrętową dzięki czemu wzrosła prędkość maksymalna jednostki. Pomimo modernizacji okręt miał szereg wad: relatywnie mała prędkość, duża załoga i nadmierne zużycie paliwa. Okręt wziął udział w inwazji na w czerwcu 1942. Po utracie 4 lotniskowców w bitwie o Midway zapadła decyzja o przebudowaniu jednostek typu Ise na pancerniko-lotniskowce. Przebudowa rozpoczęła się we wrześniu 1942 i trwała rok. W celu zapewnienia miejsca dla hangarów i pokładu dla samolotów usunięto dwie rufowe wieże artylerii głównej. Wyposażenie lotnicze stanowiły 22 bombowce nurkujące typu 14-Shi (Judy). Pokład startowy umożliwiał jedynie start samolotów i zakładano że po wykonaniu zadania będą lądowały na klasycznych lotniskowcach lub lotniskach lądowych. W październiku 1944"Ise", "Hyuga" i 4 lotniskowce wzięły udział w bitwie o Leyete. Po bitwie "Ise" wrócił do portu w Kure w celu dokonania napraw. Osiadł na dnie basenu portowego w lutym 1945 z powodu uszkodzeń odniesionych od wybuchów ciężkich bomb zrzuconych z samolotów z lotniskowców USS "Ticonderoga" i USS "Lexington". W 1946 wrak podniesiono z dna i złomowano.
| | karol | | komentarze (0) | dodaj komentarz |
| |
| Piątek, 30.11.2007 21:32:22 | | | | Pancernik Yamato. | Pancernik" Japonia"
Yamato (大和) Wraz z bliźniaczym "Mushasi", były to największe pancerniki jakie kiedykolwiek powstały. Nazwa pancernika jest głęboko zakorzeniona w kulturze japońskiej i ma wiele różnych znaczeń . Jego załoga liczyła około 2800 osób.
Historia
Początkowo zamierzano wybudować pięć okrętów tego typu. Określane były jako "niezatapialne od ognia artyleryjskiego superpancerniki . Miały być przeciwwagą dla amerykańskiej Floty Pacyfiku. "Yamato" był budowany według obowiązującej w tamtym czasie we flocie japońskiej zasady, że okręty cesarskie muszą być szybsze i mieć lepsze parametry niż ich odpowiedniki we flotach państw zachodnich. Budowa tych okrętów stała w jawnej sprzeczności i naruszała postanowienia traktatu waszyngtońskiego z 1922 jak i traktatu londyńskiego z 1930 roku.
Budowa
Budowa okrętów tej klasy była owiana całkowitą tajemnicą. Pochylnię, na której budowano "Yamato" zakryto dachem, by osłonić okręt przed obserwacją z pobliskiego wzgórza, "Musashi" w porcie Nagasaki była szczelnie okryta kotarami z lin konopnych, nadto policja starała się ograniczyć wizyty obcokrajowców do tych miast. Co więcej, część inżynierów pracujących przy budowie, a później część załóg okrętów i oficerów marynarki również nie znała ich pełnych charakterystyk, przede wszystkim uzbrojenia i opancerzenia. Ostatecznie ukończono tylko dwa wyżej wymienione pancerniki, trzeci o nazwie "Shinano" przerobiono na lotniskowiec , a budowy dwóch pozostałych zaniechano. Budowie obu okrętów mocno sprzeciwiał się głównodowodzący flotą japońską admirał Isoruk Yamato kładący nacisk na rozwój lotnictwa morskiego ; przeforsowano to przedsięwzięcie wbrew jego woli.Po złożeniu zamówienia przez marynarkę, przyjęto wstępny projekt w 1935 roku. Szefem zespołu konstruktorskiego był wiceadmirał Keiji Fukuda. Początkowo okręty miały mieć wyporność 69500 ton i turbiny o mocy 200.000 koni mechanicznych zapewniające prędkość 31 węzłów , ostatecznie wyporność spadła do 65000 ton, moc do 150 000 KM, a prędkość do 27 węzłów. Oba okręty zwodowano w 1940 roku, do służby najpierw wszedł "Yamato", 16grudnia 1941 roku, natomiast "Musashi" po bitwie o Midway w czerwcu 1942 roku.Oba okręty były kolosami: ich standardowa wyporność wynosiła 65.000 ton, a pełna 72.800 ton, miały długość 263 metrów, szerokość 36,9 i zanurzenie 8,9 metra (10,2 z gruszka dziobową ).Tajemnica okazała się skuteczna i aż do końca wojny Amerykanie nie znali charakterystyk pancerników. W szczególności Biuro Wywiadu Marynarki do końca wojny publikowało szacunki, z których wynikała wyporność standardowa okrętów 42-45 tysięcy ton i uzbrojenie w 9 dział 406 mm, aczkolwiek część oficerów podejrzewała, że uzbrojenie mogą stanowić w rzeczywistości działa kalibru 457-460 mm. Oficjalne dane były podstawą błędnych szacunków, z których wynikało, że np. pancerniki typu Massachusetts mogą skutecznie walczyć z Yamato na dystansie 14-21 tys. jardów, nie narażając się na zniszczenie, podczas, gdy w rzeczywistości w pojedynkę miałyby niewielkie teoretyczne szanse w starciu. Również wygląd pancerników japońskich był tajemnicą i ich pierwsze dobre zdjęcia zdobyto dopiero przy okazji zatopienia "Musashi" 24 października 1944. | | Karol | | komentarze (3) | dodaj komentarz |
| |
| Piątek, 30.11.2007 21:02:12 | | | | Kilka informacji z moich zainteresowań... | Moim ulubionym zajęciem jest granie w piłkę nożną . Moim ulubionym klubem piłkarskim jest FC Liverpool
Jest to klub który występuje w angielskiej Primership. Moim ulubionym piłkarzem jest Michael Owen, obecnie grający w Newcastle United. Ulubionym zajęciem jest jazda na czterech kółkach, czyli rozmowa o tych o samochodach. Kiedy wciskam sprzęgło i wrzucam bieg czuję, że jestem wolny i nic mnie wtedy nie interesuje.
Moim drugim ulubionym piłkarzem jest osoba grająca w angielskim klubie Arsenal Londyn a jest to Cesc Fabregas ...
| | Karol | | komentarze (1) | dodaj komentarz |
| |
| Poniedziałek, 26.11.2007 14:10:30 | | | | Siema | Witam w moim blogu - mam nadzieję , że będzie podobał się Wam projekt, który wybrałem do realizacji w ramach programu "Uczeń z klasą". Biorę udział po raz pierwszy, więc mam ogromną tremę. | | Karol | | komentarze (1) | dodaj komentarz |
| |
|
|
login: karol Blog odwiedziło: 20038 osób
Napisaliśmy 9 komentarzy
 |
W połowie lat siedemdziesiątych Koninklijke Marine (Holenderska Królewska Marynarka Wojenna) utrzymywała w służbie sumie sześć okrętów podwodnych (OP). Jednak cztery z nich były okrętami należącymi do typu Dolfijn [1], jednostkami nieperspektywicznymi, zbudowanymi wg przestarzałej koncepcji, wymagającymi możliwie szybkiego zastąpienia. Dlatego też w 1975 roku rząd holenderski podjął decyzję o rozpoczęciu prac nad budową okrętów podwodnych nowej generacji..JPG)
_1942.jpg)
Jego stępka została położona 20 listopada 1939 w Newport News Shipbuilding & Dry Dock Company w Newport News. Został zwodowany 21 listopada 1941, a matką chrzestną była Lewis C. Robbins, córka gubernatora stanu Indiana Henry`ego F. Schrickera. Pancernik został przyjęty do służby 30 kwietnia 1942 z A.A. Merrillem jako dowódcą.
Był pancernikiem typu Colorado. Jako drugi okręt US Navy nosił nazwę pochodzącą od stanu Washington. Jego stępkę położono 30 czerwca 1919 w Camden (New Jersey), w New York Shipbuilding Corporation. Został zwodowany 1 września 1921 roku, matką chrzestną została panna Jean Summers, córka kongresmena Johna W. Summersa ze stanu Washington. 8 lutego, dwa dni po podpisaniu Traktatu Waszyngtońskiego, zgodnie z ograniczeniami Traktatu budowa okrętu została przerwana. W tym momencie okręt był ukończony w 75,9 procentach. Ostatecznie nieukończony kadłub okrętu został przeholowany na morze, gdzie został zatopiony jako cel artyleryjski 26 listopada 1924 roku.